mUZAleżnia – Chuck Berry – Roll Over Beethoven

20.3.2017 r.

Chuck Berry, właśc. Charles Edward Anderson Berry (ur. 18 października 1926 w St. Louis; zm. 18 marca 2017 w St. Charles w stanie Missouri) – amerykański muzyk, kompozytor piosenek, wokalista, gitarzysta, indywidualność sceniczna. Jest powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych pionierów rock and rolla. W 2003 pojawił się na 6. miejscu listy 100 największych gitarzystów wszech czasów magazynu “Rolling Stone”.

chuck

Chuck Berry, zanim został “odkryty” przez znanego producenta Leonarda Chessa, właściciela Chess Records, był mało znanym muzykiem, tworzącym czarną muzykę wywodzącą się z bluesa, a graną w lokalnych klubach w St. Louis. Pierwsza piosenka nagrana dla Chess w 1955, “Maybellene”, stała się z miejsca wielkim przebojem, czyniąc Chucka najpopularniejszym śpiewakiem rockandrollowym. Chuck Berry był wielkim rewolucjonistą w ramach swego gatunku, definiując jego brzmienie na całe lata naprzód. Za jego sprawą typowym stał się agresywny rytm, dominująca rola elektrycznej gitary oraz charakterystyczny swobodny sposób zachowania na scenie (stworzył m.in. tzw. duck-walk). W szczególności dźwięk gitary wyróżniał Berry’ego spośród mu współczesnych. Był też prekursorem rozpoczynania piosenek przez intro składającego się z krótkiego riffu granego solo na gitarze elektrycznej.

Najbardziej znane grupy brytyjskie z The Beatles i The Rolling Stones na czele, wzorowały na nim swe brzmienie i sceniczny image w początkowym okresie działalności. Wzorował się też na nim Jimi Hendrix, wykonywał także czasem podczas koncertów jedną z jego najlepszych kompozycji “Johnny B. Goode“.

Do największych przebojów Chucka Berry’ego, a zarazem najlepiej znanych standardów rockowych należą: “Roll Over Beethoven”, “Thirty Days”, “Too Much Monkey Business”, “Brown Eyed Handsome Man”, “You Can’t Catch Me”, “School Day”, “Carol”, “Back in the U.S.A.”, “Little Queenie”, “Memphis Tennessee”, “Johnny B. Goode”, “Rock and Roll Music” i wykorzystany w kultowej scenie filmu Quentina Tarantino Pulp Fiction “You Never Can Tell”.

1986 Chuck Berry, jako pierwszy muzyk, został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame, a w 1989 do St. Louis Walk of Fame.

26 lutego 2012 roku odebrał nagrodę PEN Klubu Nowej Anglii – “Song Lyrics of Literary Excellence”.

Chuck Berry był twórcą legendarnego “kaczego chodu” (duck-walk) z gitarą. Twierdził, że stworzenie go w 1956 r. miało pierwotnie na celu ukrycie wygniecionego garnituru ze sztucznego jedwabiu. W jednym z wywiadów zapytany przez Johnny’ego Carsona na temat pochodzenia “kaczego chodu” odpowiedział, że w dzieciństwie lubił grać w tenisa stołowego i piłkę trzymał pod stołem dlatego wygodniej było mu wchodzić pod stół w ten właśnie sposób, co bardzo spodobało się jego mamie.

18 marca 2017 roku został znaleziony martwy w swoim domu w mieście St.Charles, w stanie Missouri. Miał 90 lat.

źródło: Wikipedia

chuckzgitarą

Posłuchajcie: Chuck Berry – Roll Over Beethoven

https://www.youtube.com/watch?v=kT3kCVFFLNg

Zainteresowani tą niezwykłą postacią niech zobaczą występ artysty z 2007 r. – miał wówczas 80 lat. https://www.youtube.com/watch?v=cU0nQu0_txw

13.3.2017 r.

mUZAleżnia przypomina twórcę glam rocka Marca Bolana.

Marc Bolan, właściwie Mark Feld (ur. 30 września 1947 roku w Londynie, zm. 16 września 1977 roku w Barnes Common[1]) – brytyjskiwokalistagitarzysta i tekściarz zespołu Tyrannosaurus Rex. Przez wielu uważany bywa za twórcę glam rocka, uznawany jest jako jeden z jego najsłynniejszych przedstawicieli. Często bywa również kojarzony z protopunkiem i pop rockiem.

marc2

Był synem Simeona Felda – pół Polaka i pół Rosjanina żydowskiego pochodzenia kierowcy ciężarówki i Phyllis – właścicielki straganu warzywnoowocowego w dzielnicy Soho. Mając osiem lat uczył się podstaw gry na zbudowanej przez siebie gitarze i dziecięcej perkusji. W 1958 roku ukończył Northwold Primary School w Hackney we wschodnim Londynie i uczęszczał do William Wordsworth Secondary Modern School w Shacklewell.

Zafascynowany rock and rollem i takimi wykonawcami jak Elvis PresleyGene VincentCliff Richard i Chuck Berry, w 1959 roku założył trzyosobową grupę The Hoola-Hoops i zainteresował się ruchem mods. W 1961 roku wraz z rodziną przeniósł się do Wimbledon, gdzie podjął naukę w Hill Croft School. Jednak porzucił szkołę i pod pseudonimem John Temple Boy dorabiał jako model, wystąpił w programie telewizyjnym Orlando (1964), programie dziecięcym Five O’Clock Gang i programie Ready Steady Go (196566) z piosenką pod nazwą Bolan’s Dream. Grał w klubach folk pod pseudonimem Toby Tyler, m.in. Blowin’ in the Wind Boba Dylana i You’re No Good. W 1965 roku zmienił swój pseudonim na Marc Riggs, gdy ukazały się jego single – The Wizard/Beyond the Rising Sun (1965), The Third Degree (1966) i Hippy Gumbo (1966).

W latach 196667 nagrywał wraz z grupą popową John’s Children, która wydała singla Desdemona (1967) i album Orgasm (1967). W latach 196777 tworzył pod pseudonimem Marc Bolan (skrót imienia i nazwiska Boba Dylana) i odnosi sukcesy z zespołem Tyrannosaurus Rex, który w 1970 roku przekształcił swoją nazwę na T. Rex.

16 września 1977 roku zginął w wyniku wypadku samochodowego.

źródło: wikipedia

trex2

Posłuchajcie: Marc Bolan i zespół T.Rex https://www.youtube.com/watch?v=aErOhwAmZ1Y

i jeszcze wersja na żywo: https://www.youtube.com/watch?v=9BHkHVAy6aA

06.03.2017 r.

jazz

Jazz – gatunek muzyczny, który powstał w początkach XX wieku (zapoczątkowany około 1900 roku), na południu Stanów Zjednoczonych w dzielnicy prostytutek Storyville w Nowym Orleanie; tradycyjnie początki jazzu łączą się z Congo Square jako połączenie muzyki zachodnioafrykańskiej i europejsko-amerykańskiej (bluesaragtime’u i muzyki europejskiej). Stanowi on połączenie muzyki ludowej, artystycznej i rozrywkowej.

Jazz charakteryzuje się rytmem synkopowanym w metrum parzystym (4/4), a także dużą dowolnością interpretacyjną i aranżacyjną oraz tendencją do improwizacji. Miało to związek z faktem, iż pierwszymi twórcami tego gatunku byli przeważnie nieznający nut potomkowie niewolników.

źródło: wikipedia

więcej: https://pl.wikipedia.org/wiki/Jazz

100-lecie jazzu

Autor: Bogusław Dziekański

„Muzyka jazzowa obiektywizuje Amerykę. To forma sztuki, która pozwala nam w sposób bezbolesny zrozumieć samych siebie. Siła jazzu, jego nowatorstwo, polega na tym, że zebrana naprędce grupa ludzi może tworzyć sztukę, sztukę improwizowaną. Następuje miedzy nimi wymiana poglądów i właśnie ona jest sztuką. Bach również improwizował, ale nigdy by nie powiedział do drugiego altowiolisty zagrajmy Ein Feste Burg. Natomiast w jazzie jest tak, że jeżeli przyjdę nad ranem do baru w Milwaukee, w którym będzie trzech muzyków, mogę powiedzieć zagrajmy razem bluesa i zaczynamy grać. Przysłuchujemy się sobie, bo nie wiadomo co będzie dalej. To jest nasza sztuka. Dialogujemy ze sobą, prowadzimy rozmowę. Mówimy do siebie językiem muzyki.

To jest muzyka Ameryki, powstała z milionów rozmów między posiadającymi i nieposiadającymi, szczęśliwymi i smutnymi, między wsią i miastem, czarnymi i białymi, mężczyznami i kobietami. Między starą Afryką i starą Europą. Do owych rozmów mogło dojść wyłącznie w nowym świecie. To jest sztuka improwizowana, powstająca na gorąco, tak samo jak kraj, w którym się narodziła. Preferuje indywidualizm, ale wymaga partnerskiej współpracy. Nieustannie się zmienia, ale zawsze nawiązuje do bluesa. Ma bogate tradycje i własne reguły, ale co wieczór jest całkowicie nowa.

Ta muzyka odzwierciedla walkę o byt i życiowe ryzyko, i stratę wszystkiego, i znalezioną miłość, ale także dostarcza wielu przyjemności. Cieszyła się ogromną popularnością i przeżywała trudne czasy, ale zawsze była tożsama ze wszystkimi Amerykanami i tym, co najlepsze. Jazz, mawiał  perkusista Art Blakey, zmywa kurz codziennego życia, ale przede wszystkim jazz kołysze.

Muzyka jazzowa jest pochwałą ludzkiego życia, wyraża jego naturę, absurdalność, ignorancję,  wielkość, inteligencję, seksualizm i głęboką emocjonalność. Jazz to wszystko odzwierciedla. To jest najwyższy poziom indywidualizmu. Nieważne jak ktoś to zagrał, ja zagram to inaczej. Kiedy patrzysz na grającego muzyka jazowego, patrzysz na pioniera na odkrywcę, eksperymentatora, naukowca, ponieważ jesteś świadkiem procesu tworzenia”.

Powyższe słowa pochodzą ze wstępu do dwunastoodcinkowego serialu „Historia jazzu” w reżyserii Kena Burnsa. Głównym narratorem jest trębacz Wynton Marsalis.

Do lat 40. XX wieku jazz był muzyką popularną. Kiedy na początku lat czterdziestych rodził się bebop – jak ochrzcili nowy styl krytycy – był gwałtowny i nieprzewidywalny, stawiał na solowe popisy i wymagał skupienia uwagi, zamiast rozpływać się w tle, jak większość ówczesnej muzyki popularnej. Była to muzyka, która zwiastowała przejście jazzu od muzyki przede wszystkim tanecznej do współczesnego statusu pełnoprawnej dziedziny sztuki. Sztuki, która kiełkowała na plantacjach bawełny na południu Stanów Zjednoczonych, a  stała się tradycją nowoorleańskich barów z alkoholem i domów publicznych z czasów prohibicji.

Od tamtego czasu powstało wiele fantastycznych stylów i kierunków w muzyce jazzowej, ale tak naprawdę od lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku nie powstał żaden dominujący styl. Ostatni, który zawojował świat, to rap. Tę muzykę stworzyli Afroamerykanie w oparciu o historię, spuściznę bluesa i jazzu. RAP – „Rhythmic American Poetry” – to nic innego jak powrót do pierwotnych form bluesa i tak jak kiedyś, jest to opowieść o problemach, uwierających jednostkę i społeczeństwo, ale dzisiaj, w wymiarze współczesnym.

Pierwsze nagranie płytowe z muzyką jazzową  zrealizował 26 lutego 1917 zespół Original Dixieland Jass Band, ku ironii losu zespół tworzyli biali muzycy, chodź jazz zawdzięczamy czarnej społeczności amerykańskiej. Sprzedano 25 tys. płyt. Był to pierwszy sukces komercyjny w historii fonografii. Tego dnia jazz opuścił bary i spelunki Nowego Orleanu i zaczął się rozlewać po świecie. Dało to początek wielkiej rewolucji kulturalnej i społecznej. 100 lat temu jazz zaczął zmieniać świat.

Jazz przywrócił muzyce improwizację, zapomnianą przez muzyków klasycznych od czasów Bacha. Stworzył jeden z fenomenów tej muzyki, jam session. To forma spontanicznego muzykowania, improwizowania w oparciu o znane standardy, ale często to droga do dokonania rewolucji  w tej muzyce. Tak się rodził bebop i cały nowoczesny jazz, nocą w klubach Nowego Yorku.

Choć jazz powstał w Stanach, to tu ciekawostka: pierwszą uczelnią muzyczną na świecie, gdzie wprowadzono zajęcia z muzyki jazzowej, było Konserwatorium we Frankfurcie nad Menem, a było to w roku 1928. Autorami tego byli Bernhard Sekles i Matyasa Siber. Obaj byli Żydami i po dojściu nazistów do władzy zajęcia zlikwidowano.

LouieArmstrongImage

Więc posłuchajmy jazzowego kawałka w wykonaniu Louisa Armstronga:

“When The Saints Go Marching In”

https://www.youtube.com/watch?v=wyLjbMBpGDA

 

Więcej utworów z naszej mUZAleżni szukajcie w menu: Polecamy – mUZAleżnia   ZAPRASZAMY

Leave a Reply

Sklep chemiczny online