mUZAleżnia – 2015 (2)

URODZINOWO

W tym tygodniu dwóch wielkich wokalistów rocka obchodziło swoje urodziny.

Data i miejsce urodzenia: 20 sierpnia 1948 (66 lat), West Bromwich, Wielka Brytania
Robert Anthony Plant – brytyjski wokalista rockowy i autor tekstów, frontman zespołu Led Zeppelin. W 2006 roku piosenkarz został sklasyfikowany na 1. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów metalowych wszech czasów według Hit Parader. Wikipedia

ROBERT

Co potrafi Robert?

https://www.youtube.com/watch?v=9Q7Vr3yQYWQ

Drugi jubilat to:

Data i miejsce urodzenia: 19 sierpnia 1945 (70 lat), Chiswick, Londyn, Wielka Brytania
Ian Gillan – brytyjski wokalista hardrockowy. W 1969 roku dołączył do grupy Deep Purple. Nagrał z nią takie płyty jak Deep Purple in Rock czy Machine Head, a jego wysoki, krzykliwy głos stał się częścią charakterystycznego stylu tego zespołu. WikipediIANa

Posłuchajcie umiejętności Ian’a

https://www.youtube.com/watch?v=1slq_FwRN8o

nuty

W kolejne upalne dni świat nadal zwalnia, proponujemy więc trochę deszczu i elektronicznych klimatów w wykonaniu J.M.Jarre’a.

jarre1

Jean-Michel André Jarre (ur. 24 sierpnia 1948 w Lyonie we Francji) – kompozytor muzyki elektronicznej, syn kompozytora muzyki filmowej, Maurice’a Jarre’a. Jest uważany za pioniera muzyki elektronicznej, jak i organizatora koncertów – masowych tworzonych z rozmachem koncertów-przedstawień, z wykorzystaniem reflektorów, laserów i fajerwerków.

Mówi się, że Jarre stworzył muzykę elektroniczną „dla wszystkich”.

Występy cieszą się wielką popularnością i Jarre kilkakrotnie ustanawiał nowe rekordy Guinnessa jeśli chodzi o liczbę widzów. Na koncert w Moskwie w 1997 przybyło aż 3,5 miliona ludzi. Innym rekordem jest cena, za jaką została sprzedana jedyna wytłoczona sztuka płyty Music for Supermarkets – 69 tys. ówczesnych franków francuskich. Oryginalne taśmy zostały spalone w obecności notariusza.

26 sierpnia 2005 dał dwuipółgodzinny koncert pt. „Przestrzeń Wolności” dla upamiętnienia 25. rocznicy powstania „Solidarności”.

MUZAleżnia poleca utwór z płyty Equinoxe wydanej w 1978 r.

Więc: elektronicznie, leniwie i trochę deszczowo

https://www.youtube.com/watch?v=uHpbfzYWaSQ

equinoxe

W upalne dni świat zwalnia, proponujemy więc balladę zespołu Pink Floyd.

Utwór ten był nagrywany w sierpniu 1970 r. czyli równo 45 lat temu.

Czy wówczas było równie upalnie?

fat-old-sun

„Fat Old Sun” – ballada rockowa brytyjskiego zespołu Pink Floyd, pochodząca z płyty Atom Heart Mother, napisana oraz zaśpiewana przez gitarzystę Davida Gilmoura.

Kompozycja

Fat Old Sun jest utrzymana w stylu folk rock. W utworze występuje zmiana tonacji z G-dur na D-moll. Całość kończy gitarowe solo. W nagraniu studyjnym wzięli udział tylko dwaj muzycy zespołu: gitarzysta David Gilmour i klawiszowiec Richard Wright. Gilmour nagrał wokal, gitary, bas oraz perkusję, natomiast Wright instrumenty klawiszowe.

Wersje koncertowe

Piosenka była wykonywana przez zespół na koncertach na początku lat 70. również przed wydaniem płyty Atom Heart Mother. Wersje koncertowe miały bardziej rozbudowane sekcje instrumentalne niż wersja studyjna, były o wiele dłuższe. David Gilmour grał ten utwór również w swoich trasach solowych w latach 2001-2002 oraz w roku 2006.

źródło: wikipedia

Fat_Old_Sun_Pink_Floyd

Najpierw przeczytajcie tekst (źródło: tekstowo.pl)

Tłuste, Stare Słońce

Gdy to tłuste, stare słońce na niebie zachodzi

Ptaki letniego wieczoru śpiewają

Letnia niedziela i cały rok

Dźwięk muzyki w moich uszach

Dalekie dzwony

Świeżo skoszona trawa pachnie tak słodko

Nad rzeką trzymając za rękę

Podnieś mnie, a później opuść

A jeśli zobaczysz, nie wydawaj żadnego dźwięku

Oderwij stopy od ziemi

A jeśli usłyszysz, jak ciepła noc zapada

Srebrny dźwięk od chwili jest tak dziwny

Zaśpiewaj mi, zaśpiewaj mi

Gdy to tłuste, stare słońce na niebie zachodzi

Ptaki letniego wieczoru śpiewają

Śmiechy dzieci w moich uszach

Znika ostatni promień słońca

A jeśli zobaczysz nie wydawaj żadnego dźwięku

Oderwij stopy od ziemi

A jeśli usłyszysz jak ciepła noc zapada

Srebrny dźwięk od chwili jest tak dziwny

Zaśpiewaj mi, zaśpiewaj mi

Gdy to tłuste, stare słońce na niebie zachodzi…

Pink Floyd: Fat Old Sun

https://www.youtube.com/watch?v=SKUfuS24O-I

David Gilmour – Fat Old Sun Live in Gdańsk

https://www.youtube.com/watch?v=2yOVTF5gTXMfat_old_sun

tx5_front_lg

Ukończył szkołę muzyczną w Rzeszowie w klasach skrzypiec, klarnetu i kontrabasu. Dostał wyróżnienie w kategorii duetów na II “Festiwalu Młodych Talentów” w Szczecinie w roku 1963 wraz z Mirą Kubasińską, jego późniejszą żoną. 9 stycznia 1964 roku pobrali się w Urzędzie Stanu Cywilnego w Wałbrzychu.

nalepaW 1965 roku założył grupę Blackout. Początkowo wraz z zespołem wykonywał standardy z repertuaru The Beatles i The Rolling Stones a z czasem zaczął komponować muzykę do tekstów poety Bogdana Loebla. Pierwszy koncert zespołu odbył się 3 września 1965 r. w rzeszowskim klubie “Łącznościowiec”. Tadeusz Nalepa nagrał z tym zespołem płytę długogrającą Blackout oraz sześć mniejszych wydawnictw. Zespół istniał do końca roku 1967.

W 1968 roku założył grupę Breakout. Zespół istniał 13 lat i nagrał 10 płyt. W 1982 Nalepa zadebiutował jako solista w Hali “Gwardii” w Warszawie w koncercie “Rock-Blok”. W 1982 nagrał płytę dla Izabeli Trojanowskiej. W 1983 tworzył się regularny skład grupy współtowarzyszącej, w jej skład weszli (poza T. Nalepą): Ryszard Olesiński (gitara), Andrzej Nowak (gitara), Bogdan Kowalewski (gitara basowa), Marek Surzyn (perkusja). W tym składzie grał do 1983. 25 maja 1985 roku Tadeusz Nalepa reaktywował zespół Breakout z okazji dwudziestolecia swojej działalności scenicznej.

W 1986 pismo “Jazz Forum” (ankieta) przyznało mu tytuł najlepszego: muzyka, kompozytora i  gitarzysty.

Wraz z innymi laureatami tego plebiscytu wziął udział w koncertach Blues/Rock Top ’86. Nawiązał owocną współpracę z zespołem Dżem, z którym nagrał płytę Numero Uno.

W ostatnich latach życia poważnie chorował.  Zmarł 4 marca 2007 w wyniku ciężkiej choroby nerek.

źródło: wikipedia

Posłuchajcie utworu Modlitwa z płyty Kamienie –  zespołu Breakout wydanego w 1974 roku nakładem wydawnictwa Polskie Nagrania „Muza”. Muzykę do wszystkich utworów napisał Tadeusz Nalepa, a teksty Bogdan Loebl.

https://www.youtube.com/watch?v=BGr8SxiN3K8

blues

W tym tygodniu nietypowo. Warto przypomnieć tegoroczny, wspaniały występ Alicji Majewskiej w Opolu. Żadnych słów.

alicja

Niech brzmi muzyka oraz fenomenalny – wiecznie młody i dynamiczny śpiew Alicji.

https://www.youtube.com/watch?v=J–SkzXEMtA

klawisze

Do Polski przyjeżdża Robert Plant – głos zespołu Led Zeppelin.

Z ogromnej ilości utworów, w których słyszymy jego niewiarygodne możliwości wokalne bez trudu można wymienić choćby „Babe i’m gonna leave you” czy „Since i’ve been loving you”.

MUZAleżnia proponuje jednak „Kashmir” z albumu Physical Graffiti nagrany w 1974 r., a wydany na początku 1975 r.

led-zeppelin-660-ap

“Kashmir” uważany jest za jeden z najpopularniejszych utworów Led Zeppelin, a wszyscy członkowie zespołu przyznają, że jest to jedno z ich największych osiągnięć. Wokalista Robert Plant mawiał, że jest to jego ulubiony utwór z repertuaru zespołu. Plant napisał tekst do utworu w roku 1973, kiedy podróżował po Saharze w Maroku, pomimo tego, że jego nazwa pochodzi od regionu w południowej Azji. Na początku tytuł miał brzmieć “Driving to Kashmir”.

W utworze można również usłyszeć dźwięki charakterystyczne dla klasycznej muzyki marokańskiej, indyjskiej i bliskowschodniej. Jeśli chodzi o instrumenty, to oprócz gitary elektrycznej użyto tu melotronu – instrumentu popularnego w rocku progresywnym, którego użycie jako ówczesnego „samplera”, umożliwiało zastosowanie barw m.in. instrumentów smyczkowych i dętych.

Źródło: wikipedia.pl

Posłuchajcie wersji oryginalnej:

https://www.youtube.com/watch?v=sfR_HWMzgyc

o2

i wersji z koncertu zarejestrowanego na londyńskiej O2 Arenie 10 grudnia 2007 r.

https://www.youtube.com/watch?v=PD-MdiUm1_Y

gitary 1

Dire Straits – brytyjska grupa rockowa założona w 1977 roku przez Marka Knopflera (gitara i śpiew), Davida Knopflera (gitara), Johna Illsleya (gitara basowa) i Picka Withersa (perkusja).

dire-straits

Na muzykę Dire Straits wpłynęły różne gatunki, w tym jazz, folk czy blues. Pierwsze lata działalności zespołu przypadły na epokę gwałtownego wzrostu popularności punk rocka, z którym oszczędne, spokojne brzmienie Dire Straits, zbliżone raczej do roots rocka, zdecydowanie kontrastowało. Wiele z ich utworów cechowała melancholijność.

Najpopularniejszy album zespołu, Brothers in Arms, sprzedał się w liczbie ponad 30 mln egzemplarzy, będąc zarazem jednym z pierwszych albumów wydanych na płycie CD, które osiągnęły sprzedaż w wysokości większej niż 1 milion kopii (przekraczając wielkość sprzedaży na nośnikach analogowych).

Pod koniec 1984 zespół zebrał się w Air Studios w Montserrat (studio zniszczone przez huragan w 1989), rozpoczynając pracę nad następnym albumem, Brothers in Arms. Produkcją zajęli się: Knopfler oraz Neil Dorfsman. W składzie zespołu zaszły zmiany – dołączono drugiego klawiszowca, Guya Fletchera, pracującego wcześniej jako muzyk sesyjny w grupie Roxy Music. Już podczas nagrywania zespół opuścił Hal Lindes, którego zastąpił Jack Sonni, perkusistą zaś został na krótko Andy Kanavan, jednak żaden z tych dwóch nie został wymieniony jako oficjalny członek zespołu na okładce nowego albumu.

W wywiadzie udzielonym magazynowi Sound on Sound Neil Dorfsman ujawnił, że miesiąc po rozpoczęciu sesji nagraniowej perkusista Terry Williams został tymczasowo zastąpiony przez jazzowego muzyka sesyjnego Omara Hakima, który w czasie dwudniowego pobytu w studiu nagrał kilka ścieżek do nowego albumu. Zarówno Hakim, jak i Williams zostali wymienieni na okładce albumu.

Brothers in Arms ukazał się w maju 1985 i natychmiast zajął 1. miejsce w UK Albums Chart, aby spędzić w tym zestawieniu łącznie 268 tygodni (stan na kwiecień 2015). Miał też zostać najlepiej sprzedającym się w Wielkiej Brytanii albumem w 1985. Podobny sukces osiągnął w Stanach Zjednoczonych, gdzie osiągnął 1. pozycję listy Billboard 200, spędził na niej 9 tygodni (ogółem na liście – 97 tygodni do kwietnia 2015, sprzedając się w 9 milionach egzemplarzy i zdobywając status wielokrotnej platynowej płyty. W australijskim zestawieniu ARIA Charts album również zdobył 1. miejsce i z wynikiem 34 tygodni ustanowił rekord najdłużej pozostającego na tym miejscu albumu w Australii.

Album był promowany przez kilka singli, z których każdy okazał się przebojem: „Money for Nothing” (1. miejsce na amerykańskiej Billboard Hot 100, 4. na brytyjskiej UK Singles Chart), „So Far Away” (20. miejsce w Wielkiej Brytanii, 19. w USA), „Brothers in Arms” (16. miejsce w Wielkiej Brytanii), „Walk of Life” (2. miejsce w Wielkiej Brytanii, 7. w USA) oraz „Your Latest Trick” (26. miejsce w Wielkiej Brytanii). Niewiele brakowało, aby „Walk of Life” w ogóle nie znalazł się na albumie, gdyż taki wniosek zgłosił Dorfsman, został jednak przegłosowany przez zespół. Teledysk towarzyszący „Money for Nothing” był pierwszym wyemitowanym w brytyjskiej MTV. Ten sam utwór zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Best Rock Performance by a Duo or Group with Vocal” w 1985. Rok później zespół otrzymał nagrodę Grammy w kategorii „Best Music Video, Short Form” za utwór „Brothers in Arms”.

Brothers in Arms był jednym z pierwszych albumów nagranych przy użyciu sprzętu cyfrowego, jako że Knopfler naciskał na zwiększenie jakości dźwięku. Album został odnotowany w księdze rekordów Guinnessa jako pierwszy wydany na dysku kompaktowym, który sprzedał się w ponad milionie egzemplarz. Panuje też przekonanie, że pomógł on w popularyzacji formatu CD. Edycja na płycie kompaktowej zawierała pełne wersje wszystkich utworów, które na wydaniu analogowym zostały zamieszczone na pierwszej stronie płyty w skróconych wersjach.

W latach 1985–86 zespół przebywał na trasie koncertowej, promującej nowy album. Podczas londyńskiego etapu trasy, 13 lipca 1985, zespół wystąpił na Live Aid, wykonując m.in. „Money for Nothing” z gościnnym udziałem Stinga.

W 1987 Brothers in Arms zdobył tytuł „najlepszego brytyjskiego albumu” na ceremonii Brit Awards. Także w późniejszych latach album był doceniany – w 2000 magazyn Q umieścił go na 51. swojej listy „100 największych brytyjskich albumów wszech czasów”, w 2003 zajął 351. pozycję na liście 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone, natomiast w kwietniu 2015 był 5. najlepiej sprzedającym się albumem w Wielkiej Brytanii. W sierpniu 1987 nastąpiła premiera kanału MTV Europe, a pierwszym wyemitowanym teledyskiem był „Money for Nothing” (utwór ten otwiera powtarzająca się fraza I want my MTV).

Po zakończeniu trasy promującej Brothers in Arms Mark Knopfler zawiesił działalność zespołu i skoncentrował się na solowych projektach i ścieżkach dźwiękowych.

direstraitsbrotherslp

Brothers in Arms – piąty studyjny album grupy Dire Straits, wydany w 1985 roku. Jest to jeden z pierwszych rockowych albumów wydanych w formacie CD. Został nagrany w studiach nagrań Air Studios na Montserrat, Air Studios w Londynie i w Power Station w Nowym Jorku.

W trakcie nagrywania tej płyty grupę opuścił drugi gitarzysta Hal Lindes, dlatego wszystkie partie gitarowe zostały nagrane przez Marka Knopflera.

Na pierwszym singlu wydano piosenki “So Far Away” i “Walk of Life”, dotarł on do 20. miejsca na listach przebojów w Anglii. Album ukazał się 17 maja 1985 i natychmiast uzyskał status “platynowej płyty” (tylko dzięki zamówieniom jeszcze przed pojawieniem się płyty), był to pierwszym album w Anglii który dostał “platynową płytę” już w przedsprzedaży. Wszedł na pierwsze miejsce listy przebojów 25 maja i utrzymał tę pozycję przez 3 tygodnie (17 czerwca pierwsze miejsce zajął album Bryana Ferry’ego Boys and Girls, na którym na gitarach grał Mark Knopfler).

Dwie piosenki z Brothers in Arms zostały użyte w serialu Miami Vice – “Brothers in Arms” w odcinku pt. “Out Where the Buses Don’t Run” i “Ride Across the River” w “Knock” . Utwór “Brother in Arms” wykorzystano również w kanadyjskim serialu “Na Południe” w 3 odcinku 3 serii. Piosenka “Brothers in Arms” została także wykorzystana w serialu Prezydencki poker (The West Wing) – w nagrodzonym nagrodą Emmy odcinku “Two Cathedrals” oraz w filmie pt. Zawód Szpieg (Spy Game) z Robertem Redfordem w roli głównej a także w filmie What Just Happened z Robertem De Niro.

„Brothers in Arms” dotarło do pierwszego miejsca na listach przebojów w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Brazylii, Austrii, Belgii, Danii, Finlandii, Francji, Niemczech, Grecji, Islandii, Norwegii, Portugalii, Hiszpanii, Szwecji, Szwajcarii, Anglii, Turcji, Jugosławii, Australii, Nowej Zelandii, Hongkongu, Izraelu i RPA. Album dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów w każdym kraju, w którym był oficjalnie wydany. W Polsce piosenka “Brothers in Arms” została uznana za najlepszą piosenkę przez słuchaczy Programu 3 na Liście Przebojów Wszech Czasów.

10 sierpnia wydano następny singel z tej płyty “Money for Nothing/Love Over Gold (live)”, dotarł do 4. miejsca na liście przebojów w Anglii.

31 sierpnia Brothers in Arms doszło do 1. miejsca na liście przebojów w USA i utrzymało tę pozycję przez 9 tygodni, a singel “Money for Nothing” (zilustrowany nowatorskim wideoklipem) został pierwszym singlem Dire Straits, który sprzedano w ilości ponad miliona egzemplarzy w samych tylko Stanach Zjednoczonych.

W grudniu zostaje wydany następny singel “Brothers in Arms/Going Home (live)”. Dociera on tylko do 16. miejsca w Anglii. Był to pierwszy komercyjnie wydany singel w Anglii w formacie CD (limitowana edycja 400 egzemplarzy).

25 stycznia 1986 “Walk of Life/One World” dochodzi do 7. miejsca w Ameryce, a angielska wersja tego singla “Walk of Life/Two Young Lovers (Live)” w lutym dociera do 2. miejsca na listach przebojów w Anglii.

26 kwietnia singel “So Far Away/If I Had You” pojawia się na amerykańskich listach na 19. miejscu, a w maju “Your Latest Trick/Irish Boy” osiąga w Anglii 26. miejsce.

Do połowy roku 1986 Brothers in Arms otrzymał status sześciokrotnej platynowej płyty w Anglii, dziesięciokrotnie platynowej płyty w Kanadzie, sześciokrotnie platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych i piętnastokrotnie platynowej płyty w Nowej Zelandii. W Australii album ten utrzymał się na pierwszym miejscu list przebojów dłużej niż jakakolwiek inna płyta w historii, a na całym świecie Brothers in Arms został najlepiej sprzedającą się płytą CD do tej pory wydaną.

15 września wideoklip do “Money for Nothing” wygrywa nagrodę w kategoriach “Best Video” i “Best Group Video” w konkursie organizowanym przez MTV.

9 lutego 1987 Brothers in Arms otrzymał nagrodę Brit za najlepszy angielski album, a 24 stycznia teledysk do “Brothers in Arms” otrzymał nagrodę Grammy za “Best Music Video”.

1 sierpnia 1987 r. “Money for Nothing” zostało pierwszą piosenką wyemitowaną przez stację telewizyjną MTV Europe, a we wrześniu Mark Knopfler otrzymał trzy nagrody ASCAP za piosenki “So Far Away”, “Money for Nothing” i “Walk of Life”.

Do grudnia tego roku sprzedano w samej tylko Anglii trzy miliony kopii tego albumu. Na liście najlepiej sprzedających się płyt zajmuje on do tej pory drugie miejsce (za singlem “Do They Know It’s Christmas” nagranym przez Band Aid).

11 czerwca 1988 r., po koncercie na Wembley zorganizowanym z okazji 70. urodzin Nelsona Mandeli (na którym to koncercie Dire Straits zagrało wspólnie z Erikiem Claptonem) Brothers in Arms ponownie wchodzi do pierwszej dwudziestki list przebojów w Anglii (łącznie album ten jest nieustannie notowany na listach przebojów w tym kraju od 162 tygodni).

15 czerwca 1996 r., Brothers in Arms ponownie weszło na listy przebojów w Anglii na miejscu 19. w specjalnym wydaniu po cyfrowym remasteringu.

26 września 1998 r., Brothers in Arms przebywa już na angielskich listach nieustannie od 222 tygodni, uzyskuje status trzynastokrotnej platynowej płyty – w Anglii sprzedano 3,9 miliona egzemplarzy tej płyty.

Do tej pory sprzedano ponad 35 milionów kopii tego albumu na całym świecie.

W 2003 album został sklasyfikowany na 351. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone.

W 2005 ukazało się “jubileuszowe” wydanie albumu w formacie SACD, zmiksowane na nowo z dźwiękiem Dolby Surround 5.1.

Łączna sprzedaż wszystkich albumów Dire Straits na całym świecie wyniosła ponad 120 mln. Zespół otrzymał czterokrotnie nagrodę Grammy, trzy razy Brit Award, dwa razy MTV Video Music Award oraz inne nagrody. Według Guinness Book of British Hit Albums, albumy zespołu spędziły łącznie ponad 1100 tygodni na UK Albums Chart.

Skład zespołu zmieniał się wielokrotnie i z jego założycieli jedynie Mark Knopfler oraz John Illsley pozostali w Dire Straits aż do momentu jego rozwiązania w 1995.

źródło: wikipedia

https://www.youtube.com/watch?v=wTP2RUD_cL0

dire-straits-590x350

Carlos Augusto Alves Santana (ur. 20 lipca 1947 w Autlán de Navarro, Meksyk – muzyk, gitarzysta rockowy i jazzowy, długoletni lider i jedyny stały członek zespołu grającego rock latynoski – Santana. Znany również z solowej kariery.

 cs1

Ojciec Carlosa był zawodowym skrzypkiem i jego nauczycielem gry na tym instrumencie. Już jako dziecko Carlos grał na skrzypcach w grupie ojca. Gdy jednak pierwszy raz usłyszał bluesa i rock and rolla, zamienił instrument na gitarę.

Na początku lat sześćdziesiątych rodzina Santanów wyemigrowała do Kalifornii, gdzie Carlos włączył się w rozwijającą się scenę muzyki rockowej. W 1966 założył swoją pierwszą grupę Santana Blues Band, której nazwę wkrótce skrócono do Santana. Popularność grupa zyskała po występie na festiwalu w Woodstock. Carlos oraz jego grupa zostali zaliczeni do inicjatorów i przedstawicieli stylu rock latynoski.

Począwszy od roku 1972, Carlos rozpoczął także karierę solową, włączając się w nurt eksperymentalnego jazzu i jazz-rocka. Występował i nagrywał z takimi muzykami jak John McLaughlin, Herbie Hancock, Billy Cobham, Wayne Shorter i innymi. Lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte były okresem spadku popularności. Na scenę muzyczną powrócił z albumem Supernatural wydanym w 1999 roku. To eklektyczne wydawnictwo było zbiorem piosenek nagranych z czołowymi gwiazdami rocka i popu, głównie młodego pokolenia. Na płycie znalazły się takie przeboje, jak: Smooth nagrany z Robem Thomasem z grupy Matchbox Twenty, Maria, Maria z grupą The Product G&B, Put Your Lights On z Everlast’em, czy Corazón Espinado z zespołem Maná.

W 1998 roku Carlos Santana wraz ze swoją grupą (w oryginalnym składzie) został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. W 2003 roku został sklasyfikowany na 15 miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone.)

carlos-santana

Abraxas – drugi album studyjny amerykańskiego zespołu Santana. Wydany został w 1970 roku. Na tej płycie znalazł się instrumentalny utwór „Samba Pa Ti”.

W 2003 album został sklasyfikowany na 205. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone.

Mimo, że upłynęło 45 lat „Samba Pa Ti” nadal cieszy uszy i raduje serca.

źródło: Wikipedia

 Posłuchajcie:

Samba Pa Ti – Santana (Live in Mexico)

https://www.youtube.com/watch?v=ACdwCIld3kE

Przy okazji kolejnego pobytu Carlosa Santany w Polsce przypomnijcie sobie jak to było 2 lata temu.

Carlos Santana Dolina Charlotty Europa 2013-08-03

https://www.youtube.com/watch?v=nJrPdb483yU

nuty

Guns N’ Roses – November Rain

guns-n-roses1

Guns N’ Roses – amerykański zespół hardrockowy, założony w Los Angeles, w stanie Kalifornia w 1985 r. Oryginalny skład, w którym zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Geffen Records w roku 1986 wyglądał następująco: Axl Rose (wokal), Slash (gitara prowadząca), Izzy Stradlin (gitara rytmiczna), Duff McKagan (gitara basowa), Steven Adler (perkusja). W chwili obecnej Rose jest jedyną osobą z tamtego składu, która nadal pozostaje w zespole – uzupełniają go Ron Thal oraz DJ Ashba (gitary prowadzące), Richard Fortus (gitara rytmiczna), Tommy Stinson (gitara basowa), Frank Ferrer (perkusja) oraz Dizzy Reed i Chris Pitman (instrumenty klawiszowe). Guns N’ Roses wydali sześć albumów studyjnych, sprzedając ponad 100 milionów egzemplarzy na całym świecie w tym 45 milionów w USA.

GunsNRoses3„November Rain” – ballada rockowa zespołu Guns N’ Roses. Utwór składa się z trzech partii solowych gitarzysty Slasha, które wspierane są przez orkiestrę symfoniczną oraz frontmana Axla Rose’a na fortepianie. Piosenka znajduje się na pierwszej płycie podwójnego albumu grupy – Use Your Illusion. W roku 2003 amerykańskie czasopismo Guitar World umieściło grę Slasha w czołówce listy 100. najlepszych solówek gitarowych (100 Greatest Guitar Solos), gdzie muzyk znalazł się na 6. miejscu zestawienia[4]. Mimo iż piosenkę wydano dopiero w 1991 roku, Axl Rose napisał partie klawiszowe i słowa utworu już w roku 1983, gdy wokalista był członkiem formacji L.A. Guns. „November Rain” pozostaje najdłuższym utworem, który dostał się do pierwszej dziesiątki zestawienia Billboard Hot 100, docierając do #2 w sierpniu 1992 roku.

Wideoklip wyreżyserował Andy Morahan. Film pokazuje Axla Rose’a oraz jego ówczesną dziewczyną Stephanie Seymour, którzy biorą ślub kościelny. Budżet tego teledysku wyniósł ponad 1,5 miliona dolarów, co wtedy było najwyższą kwotą przeznaczoną na realizację wideoklipu. Obecnie zajmuje 21. miejsce na liście najdroższych wideoklipów wszech czasów. Na potrzeby klipu wynajęty został teatr w centrum Los Angeles.
Źródło: wikipedia

https://www.youtube.com/watch?v=8SbUC-UaAxE

Chicago – amerykańska grupa muzyczna powstała w 1967 roku.

chicagologo

Grupa debiutowała albumem prezentującym utwory przesiąknięte elektrycznym chicagowskim bluesem, klasyczną piosenką amerykańską, urozmaicone popisowymi partiami instrumentalnymi. Repertuar Chicago zaliczono do modnego wówczas nurtu – jazz rocka.

Stopniowo grupa prezentowała coraz liczniejsze utwory z gatunku tradycyjnej muzyki rozrywkowej, w końcu lat 70. poddając się całkowicie wpływom muzyki dyskotekowej.

W latach 80. nastąpił stopniowy powrót do stylu wczesnych utworów.

CHICAGO-the-band-1024x7681Posłuchajcie: Chicago – Hard To Say I’m Sorry

Hard_To_Say_I´m_Sorry_Single_cover

https://www.youtube.com/watch?v=wEwNcnklcsk

Leave a Reply

Sklep chemiczny online