mUZAleżnia – 2016 (1)

28.03.2016 r.

Do ostatniego numeru kwartalnika “Lizard” dołączona była płyta Konrada Kucza “Sleepy Music”.

Konrad Kucz (ur. w 1966) – polski artysta grafik oraz instrumentalista i kompozytor specjalizujący się w muzyce elektronicznej.

Kucz jako plastyk specjalizuje się w grafice warsztatowej (akwaforta, akwatinta) oraz komputerowej. Jako kompozytor tworzy muzykę rozrywkową, poważną (inspirowaną między innymi duchowością chrześcijańską) oraz filmową.

źródło: wikipedia.pl

k1

Posłuchajcie krótkiego fragmentu tej suity:

https://www.youtube.com/watch?v=xJXeiXOtNUo

k2

 

Nastrojowa suita utrzymana w estetyce feldmanowskiego minimalizmu, z licznymi odniesieniami do muzyki klasycznej.

Suita “SLEEPY MUSIC” to nowy projekt Konrada Kucza, który jak większość jego produkcji, ze względu na duże spektrum stylistyczno-wyrazowe, jest trudny do sklasyfikowania w obrębie jednego muzycznego gatunku.

Zrealizowany został przy użyciu programu EAST/WEST String&Choir Virtual Instruments, z wykorzystaniem partii wiolonczelowych nagranych przez Mateusza Kwiatkowskiego – współautora utworu “Rustles”. Proces miksowania i modyfikowania nagranych ścieżek z zastosowaniem programu Logic Studio, dał trudną do określenia strukturę barw, umiejscawiając projekt w obrębie estetyki Feldmanowskiego minimalizmu.

Widoczne są również inspiracje i odniesienia do muzyki klasycznej – utwór “Mozartimento” jest rodzajem wariacji na temat kilku “sennych” taktów z Divertimenta KV 247 Mozarta. Całość, podobnie jak poprzednie produkcje Konrada Kucza, utrzymana jest w łagodnych “SLEEPY” nastrojach.

 źródło: youtube

pisanki2

21.03.2016 r.

mUZAleżnia proponuje: Leonard Cohen – Hallelujah

Alleluja (hebr. הַלְלוּיָהּ hallelujah czy też halelu-Jáh) – wychwalajcie Jahwe. Biblijna aklamacja liturgiczna wychwalająca Jahwe i jednocześnie zwrot nawołujący do jego wychwalania. Zwrot ten jest użyty dwadzieścia cztery razy w Starym Testamencie, głównie w Księdze Psalmów oraz cztery razy w greckiej transliteracji w Nowym Testamencie. Po raz pierwszy pojawia się w Psalmie 104:35. Z wyjątkiem Psalmu 135:3 wprowadza i (lub) kończy psalmy, w których się znajduje. W Apokalipsie św. Jana: „na niebie mówiących: Allelu-Ja! Zbawienie i chwała i moc Bogu naszemu jest” (Ap. 19,1 Biblia Wujka 1599 r.), „jak gdyby głos wielkiego tłumu w niebie – mówiących: Alleluja!” Apokalipsa św. Jana Biblia Tysiąclecia 1965 r.). Alleluja stanowi tu wprowadzenie do serii hymnów.

Zwrot ten stał się częścią chrześcijańskiej liturgii kościelnej czy szerzej kultury (np. wejście do języka potocznego jako okrzyk radości, tekstów piosenek w muzyce rozrywkowej czy też życzenia na kartkach pocztowych lub na wystawach sklepów w okresie związanym ze Świętami Wielkanocnymi: „Wesołego Alleluja!”, co przez większość ludzi rozumiane jest jako „Wesołych Świąt”), chociaż znajomość znaczenia tego zwrotu jako „Wychwalajcie Jahwe!” jest rzadko spotykana.

źródło: Wikipedia

leonardcohen_2120582b

Niech więc Leonard Cohen wyśpiewa Hallelujah:

https://www.youtube.com/watch?v=YrLk4vdY28Q

Słyszałem tajemny akord
Który grał Dawid, a to radowało Pana
Ale ty nie bardzo przejmujesz się muzyką, czyż nie?
A szło to tak
Kwarta, kwinta
Raz niżej w moll, raz wyżej w dur
Zaskoczony król skomponował Alleluja

Alleluja, Alleluja
Alleluja, Alleluja

Twoja wiara była silna, ale potrzebowałeś dowodów
Widziałeś ją kąpiącą się na dachu
Jej piękno skąpane w blasku księżyca cię urzekło
Więc przywiązała cię do kuchennego krzesła
Zniszczyła twój tron i ścięła ci włosy
A z twych ust wydobyła Alleluja

Alleluja, Alleluja
Alleluja, Alleluja

Skarbie, byłem tu wcześniej
Znam ten pokój, chodziłem po tej podłodze
Żyłem samotnie nim cię poznałem
Widziałem twoją flagę na tym marmurowym sklepieniu
Miłość to nie zwycięski marsz
To zimne i niepewne Alleluja

Alleluja, Alleluja
Alleluja, Alleluja

Był czas kiedy pozwoliłaś mi wiedzieć
Co naprawdę dzieje się tam na dole
Ale teraz nigdy mi tego nie pokazujesz, czyż nie?
I pamiętaj kiedy przeniosłem się w ciebie
Święta gołębica też przeniosła się także
I każdy oddech, który wydobyliśmy to było Alleluja

Alleluja, Alleluja
Alleluja, Alleluja

Może tam na górze jest Bóg
Ale wszystkim czego kiedykolwiek nauczyłem się o miłości
Było tym, jak zastrzelić kogoś, kto do ciebie celuje
To nie lament możesz usłyszeć w nocy
To nie ktoś, kto widział światło
To zimne i niepewne Alleluja

Alleluja, Alleluja
Alleluja, Alleluja

Mówisz, że przyjąłem imię na próżno
Ale jak tego imienia nawet nie znam
Ale gdyby jednak, cóż… jakie to ma dla ciebie znaczenie?
Istnieje blask w każdym słowie
Nie ważne jakie słyszysz
Święte, czy niepewne Alleluja

Alleluja, Alleluja
Alleluja, Alleluja

Dałem z siebie wszystko, ale i tak to nie było zbyt dużo
Nie potrafiłem czuć, więc próbowałem dotykać
Powiedziałem prawdę, nie zamierzałem cię oszukać
I nawet jeśli to wszystko poszło źle
Stanę naprzeciw Pana Pieśni
Z niczym na mym języku prócz Alleluja

Alleluja, Alleluja
Alleluja, Alleluja
Alleluja, Alleluja
Alleluja, Alleluja
Alleluja, Alleluja
Alleluja, Alleluja
Alleluja, Alleluja
Alleluja, Alleluja
Alleluja

źródło: tekstowo.pl

Proponujemy również inne wersje:

w wykonaniu zespołu Bon Jovi https://www.youtube.com/watch?v=RSJbYWPEaxw

Michaela Jacksona https://www.youtube.com/watch?v=LrcfDCsmHV8

Celine Dion & The Canadian Tenors  https://www.youtube.com/watch?v=zDQyvLtAaQM

pisanki2

14.03.2016 r.

 EN_01204497_3459

Czarodziej klawiatury – Keith Emerson odszedł w nocy z 10 na 11 marca 2016 roku.

Współzałożyciel i klawiszowiec Emerson, Lake & Palmer miał 71 lat. Muzyk popełnił samobójstwo.

Ciało muzyka zostało znalezione przez jego dziewczynę z pojedynczą raną postrzałową głowy. Keith Emerson cierpiał na chorobę zwyrodnieniową prawej ręki, co uniemożliwiało mu czerpanie pełnej satysfakcji z gry na klawiszach – mógł używać wyłącznie ośmiu palców. Muzyk przeszedł operację w 2010 roku i zmagał się z depresją.

Carl Palmer, jego kolega z zespołu, złożył mu hołd w swoim oświadczeniu, zwracając szczególną uwagę, że Emerson był nie tylko doskonałym współpracownikiem, lecz także oddanym przyjacielem.

Keith był delikatną duszą, która kochała muzykę i dawała z siebie wszystko na koncertach. Jego umiejętności klawiszowe jeszcze długo nie będą miały sobie równych. Był pionierem, a jego innowacyjny muzyczny geniusz wzruszał nas wszystkich: w świecie rocka, muzyki klasycznej i jazzu. Zawsze będę pamiętał jego ciepły uśmiech, doskonałe poczucie humoru, przykuwające uwagę występy i oddanie muzyce. Miałem wielkie szczęście, że go znałem i miałem okazję tworzyć razem z nim.

W zespole Emerson, Lake & Palmer obu muzykom towarzyszył wokalista i gitarzysta Greg Lake. Grupa została założona na początku 1970 roku w Londynie i szybko zyskała popularność dzięki pięciu albumom wydanym w latach 1970-1973. Po trzyletniej przerwie kontynuowała działalność, jednak już z mniejszym powodzeniem. Zespół uległ pierwszemu rozwiązaniu w 1979 roku.

Emerson, Lake & Palmer powrócił na początku lat dziewięćdziesiątych. Oprócz nagrania dwóch płyt studyjnych, grupa koncertowała aż do 1998 roku. Jej ostatni występ miał miejsce w 2010 roku, kiedy wystąpiła na High Voltage Festival w Londynie z okazji swojego czterdziestolecia.

Trio do dziś uznawane jest za klasykę rocka progresywnego, a jego twórczość cieszyła się wielką popularnością na całym świecie. Tylko na terenie Stanów Zjednoczonych zespół zdobył 10 złotych płyt. Oprócz tego wszyscy muzycy – w tym Keith Emerson – prowadzili działalność solową i komponowali muzykę do filmów.

źródło: antyradio.pl

Posłuchajmy:

https://www.youtube.com/watch?v=SZK_fFtwKs0

klawisze

 

07.03.2016 r.

Na trzy tygodnie przed WIELKANOCĄ mUZAleżnia proponuje kompozycje pomagające się wyciszyć.

Dzisiaj ktoś nietypowy – muzyk i kompozytor muzyki filmowej: Thomas Newman.

Thomas Newman urodził się 20 października 1955 w Los Angeles, w rodzinie o muzycznych tradycjach. Jego ojcem był jeden z najbardziej uznanych kompozytorów filmowych Hollywood – Alfred Newman, a matką – Martha Montgomery. Jest bratem kompozytora Davida Newmana oraz skrzypaczki i kompozytorki Marii Newman, a także kuzynem kompozytora Randy’ego Newmana. W dzieciństwie pobierał nauki gry na fortepianie oraz na skrzypcach. Przez dwa lata studiował na profilu muzycznym na Uniwersytecie Południowej Kalifornii (nauczał go między innymi David Raksin), a następnie uczęszczał do Uniwersytetu Yale, które ukończył ze stopniem magistra.

Po ukończeniu studiów Newman pisał muzykę do produkcji teatralnych oraz spektakli offowych na Broadwayu. Poza tym był członkiem zespołów The Innocents oraz Tokyo 77 w których grał na keyboardzie, a także pisał muzykę do piosenek. Swoje pierwsze drobne zlecenia w branży filmowej otrzymał dzięki rodzinnym koneksjom (jego wuj Lionel Newman był kierownikiem muzycznym w wytwórni Fox). W 1979 skomponował muzykę do serialu The Paper Chase (trzy ostatnie odcinki pierwszego sezonu serialu), a w 1983 otrzymał szansę zorkiestrowania niewielkiego fragmentu kompozycji Johna Williamsa do VI epizodu Gwiezdnych Wojen.

Pierwszą kompozycją stworzoną przez Newmana na potrzeby filmu kinowego była muzyka do dramatu Reckless (Buntownik z Eberton) Jamesa Foleya w 1984 roku. Większy rozgłos w Hollywood przyniosła mu napisana rok później muzyka do komedii Desperately Seeking Susan (Rozpaczliwie poszukując Susan) z Madonną w roli głównej. Dzięki niej został zauważony i do końca lat 80. tworzył oprawy muzyczne głównie do filmów rozrywkowych i komedii.

Do światowej czołówki Hollywood Newmanowi udało się przebić na początku lat 90. dzięki oprawom muzycznym do takich filmów jak Smażone zielone pomidory, Gracz, Zapach kobiety. W 1995 roku otrzymał dwie pierwsze nominacje do Oscara za filmy Skazani na Shawshank i Małe kobietki. Od tej pory zaczął tworzyć kompozycje do bardziej głośnych filmów i stał się autorem rozpoznawalnym, kojarzonym przede wszystkim z filmami obyczajowymi i psychologicznymi (Joe Black, Zaklinacz koni, Zielona mila. W 1996 kolejną nominację przyniosła mu muzyka do filmu Rodzinka z piekła rodem. W 1999 roku nawiązał współpracę z reżyserem Samem Mendesem, której owocem była muzyka do filmu American Beauty (nagroda Bafta i Grammy, nominacje do Oscara i Złotego Globu).

źródło: wikipedia

Więcej o tej ważnej postaci https://pl.wikipedia.org/wiki/Thomas_Newman

 

Utwór “Any other name” jest częścią muzyki do filmu  “American Beauty”

Posłuchajcie:

https://www.youtube.com/watch?v=WIjWaulrLjs

newman-crm

 

29.02.2016 r.

W tym tygodniu posłuchajmy coś łagodniejszego dla ucha. MUZAleżnia proponuje utwór zapomnianego w naszym kraju muzyka – Gilberta O’Sullivana. W tym roku muzyk skończy 70 lat. Jego największe przeboje “Alone Again (Naturally)“, “Clair” oraz “Get Down“powstały na początku lat siedemdziesiątych.

Gilbert_O_Sullivan-1

Posłuchajmy: Gilbert O’Sullivan – Alone Again

https://www.youtube.com/watch?v=D_P-v1BVQn8

Gilbert_O_Sullivan-3

22.02.2016 r.

jmj

Electronica 1: The Time Machine – dziewiętnasty album studyjny francuskiego twórcy muzyki elektronicznej Jeana Michela Jarre’a. Wydany został 16 października 2015 roku. Wydawnictwo zostało zrealizowane we współpracy z takimi wykonawcami jak m.in. Armin van Buuren, M83, Tangerine Dream oraz Gesaffelstein.

Chciałem opowiedzieć historię muzyki elektronicznej na podstawie własnych przeżyć i z mojego punktu widzenia – od momentu kiedy zaczynałem, aż po dziś dzień. Dlatego postanowiłem współpracować z całym wachlarzem artystów, którzy bezpośrednio lub pośrednio, w czasie kiedy przez ostatnie cztery dekady tworzyłem muzykę elektroniczną, byli związani z tym gatunkiem. Zaprosiłem ludzi, których podziwiam za ich szczególny wkład w ten gatunek muzyczny, którzy są dla mnie inspiracją, ale także takich, których brzmienie jest rozpoznawalne. Na początku nie miałem pojęcia, jak ten projekt będzie wyglądał, ale jestem zaszczycony faktem, że wszyscy, których zaprosiłem do współpracy, przyjęli moje zaproszenie.” — Jean Michel Jarre

źródło: Wikipedia

Posłuchajcie jednego z utworów. Czemu właśnie tego, bo za moim oknem leje deszcz i ciśnienie  jest jakieś nieustabilizowane. Ten spokojny, senny klimat pozwala wewnętrznie odpocząć. “Zero Gravity” brzmi jak kompozycja własna Tangerine Dream, ale pod koniec 5 minuty wyraźnie słychać klimaty Jarre’a.

https://www.youtube.com/watch?v=L7MHhLYecT0

Zapoznajcie się z recenzją tej płyty.

http://muzyka.onet.pl/klubowa/jean-michel-jarre-electronica-1-the-time-machine-recenzja/eb2s86

Warto ją mieć na swojej półce.

Lista utworów:

01. The Time Machine (feat. Boys Noize)
02. Glory (feat. M83)
03. Close Your Eyes (feat. AIR)
04. Automatic (Part 1) (feat. Vince Clarke)
05. Automatic (Part 2) (feat. Vince Clarke)
06. If..! (feat. Little Boots)
07. Immortals (feat. Fuck Buttons)
08. Suns Have Gone (feat. Moby)
09. Conquistador (feat. Gesaffelstein)
10. Travelator (Part 2) (feat. Pete Townshend)
11. Zero Gravity (feat. Tangerine Dream)
12. Rely On Me (feat. Laurie Anderson)
13. Stardust (feat. Armin van Buuren)
14. Watching You (feat. & 3D (Massive Attack))
15. A Question Of Blood (feat. John Carpenter)
16. The Train & The River (feat. Lang Lang)

15.02.2016 r.

Miłość, to najczęściej wykorzystywany temat utworów muzycznych.

Po Walentynkach przypomnimy przepełniony miłością utwór zespołu The Beatles.

The-Beatles-gLove Me Do − piosenka zespołu The Beatles wydana na singlu w 1962 roku w Wielkiej Brytanii i w 1964 roku w Stanach Zjednoczonych. Została napisana głównie przez Paula McCartneya, ale autorstwo przypisywane jest duetowi Lennon/McCartney. Utwór stał się pierwszym singlem zespołu („Love Me Do”/„P.S. I Love You”). Znalazł się on na albumie Please Please Me.

pleaseW 2013 roku nagrania tej piosenki, które opublikowano w 1962 roku weszły na terenie Unii Europejskiej do domeny publicznej (można z niego korzystać bez ograniczeń wynikających z uprawnień, które mają posiadacze autorskich praw majątkowych, gdyż prawa te wygasły lub twórczość ta nigdy nie była lub nie jest przedmiotem prawa autorskiego).

W utworze słowo Love występuje 25 razy co oznacza, że słowo to słychać średnio co pięć sekund.

źródło: Wikipedia

 

Posłuchajcie:

https://www.youtube.com/watch?v=Jbt8oH5Lxto

 

08.02.2016 r.

“Największa orkiestra świata” nadal zaprasza kolejnych muzyków.

4 lutego zmarł Maurice White.

Maurice White był kompozytorem, wokalistą, perkusistą i producentem płyt, założył zespół Earth, Wind & Fire w 1969 r. Grupa, która kontynuuje występy estradowe do dzisiaj, sprzedała dotychczas ponad 90 mln płyt na całym świecie. Uprawia różne gatunki muzyki, od rhytm and bluesa poprzez soul, funk, disco do rocka i jazzu.

Earth, Wind & Fire, znani również pod skrótem EWF, wylansowali wiele przebojów, takich jak “September”, “Shining Star” i “Boogie Wonderland”.

White cierpiał na chorobę Parkinsona. Od 1995 r. zaprzestał występów estradowych a od pewnego czasu nie pojawiał się publicznie.

Miał 74 lata.

White cierpiał na chorobę Parkinsona i od 1995 r. zaprzestał występów estradowych a od pewnego czasu nie pojawiał się publicznie.

Czytaj więcej na http://muzyka.interia.pl/wiadomosci/news-lider-earth-wind-and-fire-nie-zyje-maurice-white-mial-74-lat,nId,2140420#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

Maurice White, który był kompozytorem, wokalistą i producentem płyt, założył zespół Earth, Wind & Fire w 1969 r. Grupa, która kontynuuje występy estradowe do dzisiaj, sprzedała dotychczas ponad 90 mln płyt na całym świecie. Uprawia różne gatunki muzyki, od rhytm and bluesa poprzez soul, funk, disco do rocka i jazzu.

Earth, Wind & Fire, znani również pod skrótem EWF, wylansowali wiele przebojów, takich jak “September”, “Shining Star” i “Boogie Wonderland”.

Czytaj więcej na http://muzyka.interia.pl/wiadomosci/news-lider-earth-wind-and-fire-nie-zyje-maurice-white-mial-74-lat,nId,2140420#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

Maurice White, który był kompozytorem, wokalistą i producentem płyt, założył zespół Earth, Wind & Fire w 1969 r. Grupa, która kontynuuje występy estradowe do dzisiaj, sprzedała dotychczas ponad 90 mln płyt na całym świecie. Uprawia różne gatunki muzyki, od rhytm and bluesa poprzez soul, funk, disco do rocka i jazzu.

Earth, Wind & Fire, znani również pod skrótem EWF, wylansowali wiele przebojów, takich jak “September”, “Shining Star” i “Boogie Wonderland”.

Czytaj więcej na http://muzyka.interia.pl/wiadomosci/news-lider-earth-wind-and-fire-nie-zyje-maurice-white-mial-74-lat,nId,2140420#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

“mUZAleżnia” przypomina inny znany utwór:  “Fantasy”.

https://www.youtube.com/watch?v=6mV8ew_stNs

mauriceMaurice White (w środku) – 2000 r.

Maurice White (w środku) podczas wprowadzenia Earth, Wind & Fire do Rockandrollowego Salonu Sław w 2000 r.Czytaj więcej na http://muzyka.interia.pl/wiadomosci/news-lider-earth-wind-and-fire-nie-zyje-maurice-white-mial-74-lat,nId,2140420#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

01.02.2016 r.

Rok 2016 nie jest zbyt łaskawy dla muzyków rockowych. Od stycznia, co tydzień z kimś się żegnamy. 28 stycznia zmarł Paul Kantner – najlepiej znany jako lider i gitarzysta zespołu Jefferson Airplane.

paul

Paul Lorin Kantner (ur. 17 marca 1941 w San Francisco, zm. 28 stycznia 2016 tamże) – amerykański gitarzysta i piosenkarz rockowy. W 1965 roku założył (wspólnie z Martym Balinem) zespół Jefferson Airplane. Następnie Kantner współtworzył grupę Jefferson Starship.

O piosenkach napisanych przez niego (np. „The Ballad of You and Me and Pooneil”) mówi się, że są to utwory dziwne i pogmatwane – tak jak ich autor. Kantner słynął bowiem z kontrowersyjnych poglądów.

Muzyk miał dziecko z Grace Slick – wokalistką występującą wraz z nim w zespołach Jefferson Airplane, Jefferson Starship oraz Starship. Ich córka to China Kantner. Paul Kantner zmarł 28 stycznia 2016 z powodu niewydolności wielu narządów i wstrząsu septycznego, co było rezultatem wcześniejszego ataku serca. źródło: Wikipedia

Posłuchajcie: Jefferson Airplane – Crown Of Creation

https://www.youtube.com/watch?v=uOrb0G0tw08

Dwa dni wcześniej pożegnaliśmy Colina Vearncombe (znany jako Black)

black

Black, właśc. Colin Vearncombe (ur. 26 maja 1962 w Liverpoolu, zm. 26 stycznia 2016 w Cork) – brytyjski wokalista i kompozytor, sam tworzący swoje piosenki. Największą popularność przyniósł mu singelWonderful Life” (UK poz. 8) z 1985 roku, wydany ponownie w 1987 i 1994 roku. Covery tego utworu stworzyły polskie grupy Coalition, Carrion i Milkshop oraz Zucchero i Katie Melua. Debiutancka płyta pod tym samym tytułem również odniosła sukces, docierając do 3. miejsca na UK Albums Chart.

W styczniu 2016 został ranny w wypadku samochodowym w pobliżu lotniska w Cork na południu Irlandii i trafił do szpitala, gdzie zmarł 26 stycznia. źródło: Wikipedia

Posłuchajcie: Black – Wonderful life

https://www.youtube.com/watch?v=Kmv4GI9w_MY

 

18.01.2016 r.

Nowy Rok zaczęliśmy smutnymi informacjami. Coraz więcej znanych muzyków odchodzi do “niebieskiej kapeli”. 18. stycznia w Nowym Jorku zmarł Glenn Frey. W mUZAleżni przypomnimy również tego artystę.

frey1

Glenn Frey, właśc. Glenn Lewis Frey (ur. 6 listopada 1948 w Detroit, Michigan, zm. 18 stycznia 2016) – amerykański wokalista, gitarzysta, kompozytor, autor tekstów oraz producent. Członek i współzałożyciel amerykańskiej grupy The Eagles.

W 1968 przybył do Kalifornii i w Los Angeles stworzył razem z Johnem Davidem Southerem duet Longbranch Pennywhistle. Od 1971 do 1981 był jednym z wokalistów zespołu The Eagles. Gdy grupa została rozwiązana, kontynuował działalność jako solista. W 1985 napisał i nagrał utwory “Smuggler’s Blues” i “You Belong To The City” do serialu Policjanci z Miami. Zagrał również rolę pilota-szmuglera narkotyków w odcinku “Smuggler’s Blues” (S01E15) tego serialu. W 1984 utwór “The Heat Is On” w jego wykonaniu znalazł się w czołówce filmu Gliniarz z Beverly Hills.

W latach 1982 – 2012 wydał 8 albumów solowych.

Jednak najbardziej kojarzony jest z zespołem “The Eagles”.

eaglesHCJapan

Grupa Eagles powstała latem 1971 roku w Los Angeles. Pierwszy skład zespołu stanowili Don Henley i Glenn Frey (jedyni muzycy, którzy związani są z zespołem przez cały okres jego działalności), oraz Bernie Leadon i Randy Meisner. W późniejszych latach przez zespół przewinęli się także Don Felder, Joe Walsh oraz Timothy B. Schmit. W chwili przystępowania do Eagles wszyscy muzycy mieli już za sobą wieloletni staż estradowy (współpraca z zespołem Lindy Ronstadt oraz z grupami Poco, Flying Burrito Brothers, The James Gang). Grupa zdobyła popularność charakterystycznymi, łagodnymi piosenkami oraz porywającymi utworami rockowymi. Nagrania Eagles zawsze były doskonale zaaranżowane, z wybijającą się melodyjnie grającą gitarą elektryczną i delikatnymi wokalizami (śpiewali wszyscy członkowie zespołu). Niestety konflikt pomiędzy Henleyem i Freyem doprowadził w 1981 roku do rozwiązania grupy. W tym okresie zespół zdążył wydać sześć studyjnych albumów. Po rozwiązaniu Eagles wszyscy jego członkowie kontynuowali z powodzeniem kariery solowe, a największe sukcesy odnieśli założyciele grupy i główni twórcy jej repertuaru Glenn Frey i Don Henley. Nieoczekiwanie w roku 1994 Eagles wyruszyli na trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych (po raz pierwszy od 1981 roku), a światło dzienne ujrzała płyta Hell Freezes Over, zawierająca zapis tej trasy oraz cztery nowe nagrania. Rozpoczęły się spekulacje na temat reaktywacji Eagles. Początkowo muzycy twierdzili, że ich spotkanie ma charakter okazjonalny i na jednej trasie ich współpraca się zakończy. Grupa mimo tych zapewnień koncertowała dalej. Na początku 2007 roku muzycy zapowiedzieli wydanie nowego albumu. 30 października 2007 roku ukazał się pierwszy od 28 lat, dwupłytowy album – Long Road Out of Eden. W listopadzie Don Henley wydał oświadczenie, że nowy krążek będzie ostatnim w historii zespołu.

Z ciekawostek wymienić należy fakt, że solo gitarowe z utworu „Hotel California” uznawane jest przez wielu krytyków muzycznych za jedno z najlepszych w historii, a płyta Their Greatest Hits: 1971-75 sprzedała się w samych tylko Stanach Zjednoczonych w nakładzie 29 milionów sztuk (wszystkich płyt Eagles sprzedano w USA około 50 milionów) zyskując miano najlepiej sprzedającej się płyty. Do największych przebojów grupy należą: „Take It Easy”, „Witchy Woman”, „Peaceful Easy Feeling”, „Tequila Sunrise”, „Desperado”, „You Never Cry Like a Lover”, „The Best of My Love”, „Already Gone”, „Take It to the Limit”, „Lyin’ Eyes”, „One of These Nights”, „New Kid in Town”, „Life in the Fast Lane” i najsłynniejszy z nich „Hotel California”.

W 1998 grupa Eagles została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.

W mUZAleżni przypomnimy utwór: “Hotel California”.

Hotel California” – ballada rockowazespołu The Eagles z albumu o tej samej nazwie. Premiera albumu odbyła się 22 lutego 1977. W 1978 roku piosenka zdobyła Nagrodę Grammy w kategorii najlepszego nagrania roku. „Hotel California” była wysoko notowana na wielu listach przebojów. W 2004 roku utwór został sklasyfikowany na 49. miejscu listy 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone. Gitarowe solo z piosenki zostało umieszczone przez Guitar Magazine na 8. miejscu. W pierwszym notowaniu (w 1994 roku) listy Top Wszech Czasów Programu Trzeciego Polskiego Radia utwór zajął 15. miejsce. W 2015 roku w 21. edycji Topu Wszech Czasów sklasyfikował się na 23. miejscu.

Posłuchajcie: https://www.youtube.com/watch?v=puHoadtIivc

Posłuchajcie również bardzo znanego utworu: “The Heat Is On”

https://www.youtube.com/watch?v=teljgwFfl94

glenn_freygitary

 

18.01.2016 r.

Nowy Rok zaczęliśmy smutnymi informacjami. Niestety coraz więcej znanych muzyków odchodzi. Ten artysta nie może być pominięty w mUZAleżni.

W tym tygodniu przypomnimy sylwetkę zmarłego 10 stycznia 2016 r. Davida Bowie.

Bowie urodził się w Brixton w Londynie (8 stycznia1947r.), ale większość dzieciństwa spędził w miasteczku Bromley (obecnie także część Londynu).

david-bowie.widea_

W 1962 roku Bowie założył swój pierwszy zespół, a w wieku piętnastu lat zaczął grać na gitarze w lokalnych klubach młodzieżowych i na weselach. Karierę artystyczną rozpoczął jako wokalista i saksofonista w różnych zespołach bluesowych, między innymi The Lower Third. Nie udało mu się jednak odnieść żadnych sukcesów komercyjnych. Po tych doświadczeniach postanowił kontynuować karierę jako solista.

Bowie był główną postacią w muzyce popularnej przez ponad cztery dekady i jest znany jako innowator, zwłaszcza w latach 70. XX wieku. Zyskał międzynarodową sławę dzięki charakterystycznemu barytonowi, eklektyzmowi pracy, głębi intelektualnej, a także opanowaniu gry na ponad trzynastu instrumentach[2]. Oprócz swoich umiejętności muzycznych jest uznawany za symbol androgynicznego piękna, który był charakterystycznym elementem jego wizerunku, zwłaszcza w latach 70. i 80. XX wieku.

david

Przeszedł do historii jako jeden z najlepiej sprzedających się artystów rockowych wszech czasów. W ciągu pięćdziesięciu jeden lat kariery, sprzedał ponad 140 milionów albumów studyjnych na całym świecie i jest uznawany za ikonę muzyki.

W 1996 roku uhonorowano go miejscem w Rock and Roll Hall of Fame. W 2002 roku został sklasyfikowany na 29. miejscu listy 100 najwybitniejszych Brytyjczyków według BBC. W 2004 roku magazyn „Rolling Stone” sklasyfikował go na 39. miejscu 100 najwybitniejszych artystów muzycznych wszech czasów. To samo czasopismo w owym roku umieściło go również na 23. miejscu 100 najlepszych piosenkarzy wszech czasów. W 2006 roku znalazł się na 64. miejscu listy 100 najlepszych metalowych wokalistów wszech czasów według „Hit Parader”. W 2011 roku „Rolling Stone” umieścił jego utwór „Heroes” na 46. miejscu 500 najlepszych piosenek w historii muzyki.

David Bowie

Piosenkarz zmarł 10 stycznia 2016 roku, dwa dni po swoich 69 urodzinach i premierze albumu Blackstar, w otoczeniu rodziny, 18 miesięcy po zdiagnozowaniu u niego raka wątroby. Jego ciało poddano kremacji w Nowym Jorku zgodnie z jego wolą nie uczestniczyli w niej rodzina i przyjaciele, a także nie życzył sobie pogrzebu. 31 marca 2016 zaplanowano koncert na cześć jego pamięci, który odbędzie się w Nowym Jorku.

źródło: Wikipedia, więcej informacji na stronie: https://pl.wikipedia.org/wiki/David_Bowie

Przypomnijmy sobie bardziej znany utwór tego artysty “Let’s Dance”.

https://www.youtube.com/watch?v=N4d7Wp9kKjA

gitary2

 

11.01.2016 r.

Nowy Rok zaczęliśmy smutnymi informacjami.

W ostatnim dniach 2015 r. (28.12.) zmarł nagle Lemmy Kilmister.

lemmy

Kiedy zapoznałem się z mini ankietą zamieszczoną w “Teraz Rock” nr 12.2015 r. – 25 niepokornych rocka – byłem pod wrażeniem, że Lemmy stąpa po tym świecie.

Tryb prowadzonego przez niego życia był morderczy. Alkohol, papierosy i narkotyki, to codzienna “dieta” tego zdolnego muzyka.

Niezliczone kobiety w szalonym życiu seksualnym, zbieranie pamiątek po nazistach, umiłowanie gry na jednorękich bandytach i zadzieranie ze wszystkimi, to niektóre składniki “diety” emocjonalnej.

W ostatnich latach muzyk “ograniczył” palenie do 1 paczki dziennie, pił wino zamiast ulubionego Jacka Danielsa (ten trunek musiał wykluczyć ze względu na cukrzycę). Problemy z sercem i kłopoty z chodzeniem powodowały odwoływanie tras koncertowych. Jak sam stwierdził w jednym z wywiadów “Płacę za stare dobre czasy, jak przypuszczam. To taka mikstura wszystkich rzeczy, które zrobiłem w życiu – a było tego sporo.”

Nie miałem pojęcia, że był częścią mojego ulubionego zespołu Hawkind. Za brak stabilności (delikatnie to nazywając) wyleciał z tej formacji.

Stworzył Motörhead i kilka innych projektów muzycznych i trwał na scenie do ubiegłego roku.

W 2006 roku piosenkarz został sklasyfikowany na 48. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów według „Hit Parader”. Z kolei w 2009 roku został sklasyfikowany na 22. miejscu listy 50 najlepszych heavymetalowych frontmanów wszech czasów według Roadrunner Records.

Frontman Motörhead Ian Fraser „Lemmy” Kilmister zmarł 28 grudnia 2015 roku w wieku 70 lat, dwa dni po zdiagnozowaniu u niego raka i cztery dni po 70. urodzinach.

Lemmy Kilmister został pochowany w sobotę w Forest Lawn Memorial Park w Hollywood. Pogrzeb rozpoczął się o godzinie 15:00 tamtejszego czasu (o północy z 9 na 10 stycznia polskiego czasu). Zespół Motörhead postanowił transmitować ceremonię online.

Z bogatego repertuaru wykonawcy wybrałem “grzeczniejszy” utwór.

Posłuchajcie:

https://www.youtube.com/watch?v=L_VEdra0wUE

I może jeszcze to:

https://www.youtube.com/watch?v=YZrntE3vNe8

 

jaguar

04.01.2016 r.

Nowy Rok zaczniemy smutnymi informacjami. W ostatnim dniu 2015 r. zmarła Natalie Cole. Córka wielkiego Nat King Cole’a.

Muzyka tej wybitnej postaci w świecie muzyki nadal będzie cieszyć tych, którzy ją poznali i tych co ją jeszcze odkryją.

Natalie Cole, właśc. Stephanie Natalie Maria Cole (ur. 6 lutego 1950 w Los Angeles w stanie Kalifornia; zm. 31 grudnia 2015 tamże) – amerykańska piosenkarka.

Była córką muzyka Nat King Cole‘a. Od wczesnego dzieciństwa miała więc kontakt z jazzem, soulem i bluesem, zaczęła śpiewać w wieku 11 lat. Jej debiutancki album Inseparable z roku 1975 przyniósł jej natychmiast uznanie i pochwały, a singlem „This Will Be (An Everlasting Love)” wywalczyła nagrodę Grammy w kategorii Najlepsza Wokalistka R&B, która była do tej pory zmonopolizowana przez Arethę Franklin. Natalie otrzymała również nagrodę Grammy w kategorii Best New Artist.

natalie-cole-650-430

Posłuchajcie : córka i ojciec w wirtualnym duecie.

https://www.youtube.com/watch?v=PxS0Trxc59k

Leave a Reply

Sklep chemiczny online