mUZAleżnia – 2016 (2)

27.06.2016 r.

 SONG-FOR-A-FRIEND-FRONT

“Song For A Friend” to już ósma solowa płyta w karierze artysty. Ray Wilson, którego magazyn Classic Rock uznał za jednego z najlepszych brytyjskich wokalistów wszech czasów, jest na świecie znany i ceniony nie tylko za wyjątkowy głos i zdolność pisania poruszających piosenek, ale także charyzmę i niezwykłe występy na żywo.

Zainspirowany intymnym doświadczeniem wielu akustycznych koncertów, Wilson zdecydował się przygotować kolekcję krótkich muzycznych opowieści o życiu. Obnażył w tej muzyce swoje najskrytsze uczucia, zaś minimalistyczna produkcja zapewniła tej kolekcji piosenek szczególnie intymny nastrój.

Posłuchajmy utworu tytułowego:

https://www.youtube.com/watch?v=H-xZ88aXVOI

 

 

 

20.06.2016 r.

mUZAleżnia na ten tydzień zaproponuje kogoś innego niż zwykle, wokalistkę i pianistkę jazzową Dianę Krall.
krall
Prawdziwe nazwisko Diana Jean Krall. Jej znakiem rozpoznawczym jest piękny głos o barwie kontraltu. Rozgłos przyniosła jej płyta „All for You” (1996). Prywatnie – od 2003 roku żona Elvisa Costello. Jako swoje muzyczne inspiracje artystka wymienia dokonania Nat King Cole’a, Billa Evansa, Franka Sinatry i Stinga.

Urodziła się 16 listopada 1964 roku w Nanaimo, w Kanadzie, w niezwykle muzykalnej rodzinie. W wieku czterech lat rozpoczęła naukę gry na fortepianie. W szkole średniej występowała w małej grupie jazzowej. Mając lat piętnaście – regularnie występowała już w lokalnych restauracjach. Dwa lata później – wygrała międzynarodowy festiwal jazzowy w Vancouver. Nagrodą było stypendium w bostońskim Berklee College of Music.
Zanim jednak wyjechała z Kanady – w jej rodzinnym mieście – zwrócili na nią uwagę – basista Ray Brown i perkusista Jeff Hamilton. Namówili ją na przeprowadzkę do Los Angeles i współpracę z pianistą – Jimmym Rowlesem, z którym niedługo potem zaczęła śpiewać. Był to początek kontaktów Krall z najlepszymi nauczycielami oraz producentami, którzy, jak sama podkreśla, mieli na nią największy twórczy wpływ.
W 1990 roku przeniosła się do Nowego Jorku.
W 1993 roku zadebiutowała albumem „Stepping Out”, nagranym we współpracy z Johnem Claytonem oraz Jeffem Hamiltonem.
Dwa lata później – ukazał się drugi krążek artystki – „Only Trust Your Heart”.
W 1996 roku nagrała swój kolejny longplay – „All for You: A Dedication to the Nat King Cole Trio”, który przyniósł jej nominację do nagrody Grammy i przez siedemdziestąt tygodni z rzędu znajdował się w prestiżowym zestawieniu Billboardu. Wydana rok później płyta „Love Scenes” błyskawicznie stała się przebojem. Artystka nagrała ją w towarzystwie gitarzysty Russella Malone’a oraz basisty Christiana McBride’a.
W 1999 roku pojawiło się wydawnictwo „When I Look In Your Eyes”, na które partie orkiestrowe zaaranżował słynny Johnny Mandel. Płyta zebrała świetne recenzje, nominację do nagrody Grammy oraz wyróżnienie dla najlepszego muzyka jazzowego.
W sierpniu 2000 roku Krall ruszyła w tournee wspólnie z Tonym Bennettem. W tym samy roku została także nagrodzona Orderem Brytyjskiej Kolumbii, czyli miejsca, w którym się urodziła.
Rok później wydała krążek „The Look of Love”, który zaaranżował Claus Ogerman. Longplay pokrył się platyną (w Kanadzie – poczwórną!) i zajął 10. miejsce w zestawieniu Billboard 200. Tytułowy utwór był coverem Dusty Springfield i Sergia Mendesa z końca lat 60. We wrześniu tego roku artystka ruszyła w światowe tournee. Jej występ w paryskiej Olimpii został wydany jako pierwszy album live – „Diana Krall – Live in Paris”. Dał jej drugą Gramy z kategorii Best Vocal Jazz Record. Krążek zawierał covery – Billy’ego Joela „Just The Way You Are” oraz Joni Mitchell – „A Case Of You”.
W 2002 roku straciła matkę (zmarła na raka kości) oraz swoich mentorów – Raya Browna oraz Rosemary Clooney. W karierze aktywnie zaczęła ją od tego czasu wspierać jej młodsza siostra, Michelle. Do dziś artystka pozostaje honorowym członkiem Multiple Myeloma Research Foundation, której celem jest znalezienie leku na ten nowotwór.
6 grudnia 2003 roku wyszła za mąż za muzyka Elvisa Costello. Uroczystość odbyła się w posiadłości Eltona Johna pod Londynem. Niedługo potem małżeństwo rozpoczęło współpracę nad kolejnym solowym projektem Krall. Tak powstał album „The Girl in the Other Room”, który ukazał się w kwietniu 2004 roku. W tym samym roku dołączyła do Raya Charlesa w utworze „You Don’t Know Me” podczas jego „Genius Loves Company”.
W 2004 roku została wprowadzona do kanadyjskiej Walk of Fame. Rok później otrzymała oznaczenie od rządu – za zasługi dla kultury kanadyjskiej.

STW_Krall_New_3Posłuchajmy brawurowego nagrania “Hit That Jive Jack”:

https://www.youtube.com/watch?v=gwuWeLGDS8Q

 

 

 

 

13.06.2016 r.

mUZAleżnia proponuje cover utworu Led Zeppelin – Whole Lotta Love w wykonaniu amerykańskiego zespołu TRAIN.

Grupa Led Zeppelin należy do ulubionych wykonawców amerykańskiej formacji Train. Amerykanie postanowili oddać jej hołd nagrywając w całości jeden z kultowych albumów Brytyjczyków. Wybór padł na słynną dwójkę Zeppelinów. Przedsięwzięcie ma kontekst charytatywny. Cały dochód ze sprzedaży “Does Led Zeppelin II” zostanie przekazany na konto organizacji Family House z rodzinnego miasta muzyków, San Francisco. Zajmuje się ona zapewnianiem tymczasowego lokum rodzinom chorych dzieci, które leczone są w University Of California San Francisco Benioff Children’s Hospital.

źródło: warnermusic.pl

train

“Whole Lotta Love” – utwór angielskiego zespołu rockowego Led Zeppelin, otwierający jego drugi album – Led Zeppelin II.

Był to pierwszy prawdziwy przebój zespołu. W 2004 utwór został sklasyfikowany na 75. miejscu listy 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone, a w marcu 2005 Magazyn Q umiejscowił go na miejscu 3 listy 100 Greatest Guitar Tracks.

Utwór został nagrany w różnych studiach w Nowym Jorku i Los Angeles, w czasie amerykańskiego tournée w 1969 i zebrany w całość przez Jimmy’ego Page’a w Olympic Studios w Londynie. Duża część tekstu została zaczerpnięta z utworu Williego Dixona “You Need Love”, co doprowadziło do procesu sądowego, który rozstrzygnięto na korzyść Dixona w 1985.

Po wydaniu longplaya, stacje radiowe chciały puszczać “Whole Lotta Love” jako utwór promujący płytę, jednak uznały za niestosowne „jęki” wokalisty w samym jego środku – stworzyły więc swoje własne, skrócone wersje. Menedżer zespołu, Peter Grant, prowadził politykę „żadnych singli”, jednak utwór pojawił się jako singel w krajach takich jak Francja, Niemcy, Japonia, Szwajcaria, Holandia, czy Belgia – czyli tam, gdzie Grant nie miał na to żadnego wpływu. Wytwórnia Atlantic Records wydała singel w Wielkiej Brytanii dopiero w roku 1997.

Ciekawostki:

  • W 1988 żyjący członkowie Led Zeppelin ponownie zagrali “Whole Lotta Love” – podczas koncertu z okazji 40 rocznicy działalności wytwórni Atlantic Records w Madison Square Garden w Nowym Jorku wraz z synem zmarłego perkusisty, Jasonem Bonhamem, na perkusji.
  • Jimmy Page wykonywał ten utwór na żywo podczas trasy koncertowej z zespołem The Black Crowes w 1999. Udokumentowane to zostało na płycie Live at the Greek.
  • Robert Plant również wykonywał ten utwór podczas swojego tournée w 2005 – co można zobaczyć na płycie DVD Soundstage: Robert Plant and the Strange Sensation.
  • Utwór został także nagrany przez Jasona Bonhama i wydany na albumie In the Name of My Father – The Zepset z 1997.
  • Zespół Oasis zagrał Whole Lotta Love podczas swojego koncertu na stadionie Wembley 21 lipca 2000 – nagranie utworu pojawiło się na kompilacji CD/DVD Familiar to Millions.
  • Utwór zespołu The Prodigy pt. “Rhythm of Life” zawiera krzyk Roberta Planta z wersji studyjnej “Whole Lotta Love” (dokładnie mówiąc z przedziału 4:20 – 4:27). Ten sample pojawia się w utworze kilkukrotnie.
  • Tina Turner nagrała “Whole Lotta Love” na swoim albumie “Acid Queen“.
  • 24 sierpnia 2008 Leona Lewis wraz z Jimmym Page’em wykonali utwór podczas uroczystości zamknięcia Igrzysk Olimpijskich w Pekinie w ramach prezentacji Londynu jako organizatora igrzysk w 2012 roku.
  • W 2010 swoją wersję tego utworu nagrali Carlos Santana oraz Chris Cornell. Utwór pochodzi z płyty Santany “Guitar Heaven: Santana Performs the Greatest Guitar Classics of All Time“.
  • Christina Aguilera wielokrotnie wykonywała cover utworu na żywo. Piosenkę zaśpiewała między innymi podczas New Orleans Jazz & Heritage Festival (2014) oraz w trakcie festiwalu muzycznego Mawazine, przed dwustutysięczną widownią (2016).

źródło: wikipedia.pl

Posłuchajcie:

https://www.youtube.com/watch?v=lA8MykYXoq0  wykonanie studyjne

https://www.youtube.com/watch?v=4Iut7AP-lSQ koncert zespołu Train

https://www.youtube.com/watch?v=uiLKT5rPHBA Led Zeppelin

 

 

 

06.06.2016 r.

Fish, właśc. Derek William Dick (ur. 25 kwietnia 1958 w Dalkeith) – szkocki artysta rockowy, wokalista, kompozytor, autor tekstów i aktor. Najbardziej znany z występów z neoprogresywną grupą rockową Marillion. Miał znaczący udział w jej sukcesach jako autor tekstów oraz współkompozytor muzyki. W 1988 Fish opuścił grupę i rozpoczął karierę solową. Z reguły tworzy albumy tematyczne w stylu neoprogresywnym. Współpracował także z takimi muzykami jak Tony Banks, Peter Hammill i Ayreon.

fish

Z wydanej w 2013 roku płyty: A Feast Of Consequences proponujemy piękny, nastrojowy The Great Unravelling, który dodatkowo uświetnia swoim głosem Elisabeth Troy Antwi.

AFeastofConsequencesCover

Posłuchajmy: https://www.youtube.com/watch?v=IUedHa7uGMU

 

 

 

 

30.05.2016 r.

Tomasz Organek (ur. 30 listopada 1976 w Suwałkach) – polski muzyk, kompozytor, wokalista i autor tekstów. Członek Akademii Fonograficznej ZPAV. Tomasz Organek znany jest przede wszystkim z występów w zespole SOFA, którego był współzałożycielem. Do 2012 roku wraz z grupą nagrał trzy albumu studyjne, a także otrzymał nagrodę polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w kategorii Nowa Twarz Fonografii. Od 2013 roku tworzy w ramach projektu Ørganek.

organek

W 2013 roku powołał zespół pod nazwą Ørganek. Rok później nakładem wytwórni muzycznej Mystic Production ukazał się debiutancki album zespołu zatytułowany Głupi. Pierwszy singel z płyty, piosenka Kate Moss dotarła na pierwsze miejsce listy przebojów NRD – Najlepsza Rockowa Dwudziestka radia Eska Rock. Ørganek otrzymał również dwie nagrody Prezydenta Miasta Torunia w ramach festiwalu Toruńskie Gwiazdy w kategorii Nadzieja Roku 2014 oraz Płyta Roku 2014. Również w 2014 roku zespół wystąpił na koncertach z cyklu Męskie Granie 2014 oraz na Orange Warsaw Festival 2014 gdzie zaprezentował nagrania z debiutu płytowego. 22 października Tomasz Organek został uhonorowany Nagrodą Muzyczną Programu 3 Polskiego Radia im. Mateusza Święcickiego. Natomiast w grudniu muzyk otrzymał Nagrodę Artystyczną Miasta Torunia im. Grzegorza Ciechowskiego.

Proponujemy utwór “Ta Nasza Młodość”.

Interpretacja utworu pt. “Ta nasza młodość” do muzyki Zygmunta Koniecznego i słów Tadeusza Śliwiaka w wykonaniu:

Tomasz Organek – guit/voc
Adam Staszewski – bass
Robert Markiewicz – dr
Tomasz Lewandowski – keys

https://www.youtube.com/watch?v=klyie_x7c4w Organek

https://www.youtube.com/watch?v=-ejxCq5-UU4 z chórem Akord

https://www.youtube.com/watch?v=X3MsCEQIYSc Wrocław

o2

23.05.2016 r.

Ciepły weekend zainspirował nas do przypomnienia “ciepłego” hitu sprzed lat.

bird

Snowy White to brytyjski gitarzysta blues-rockowy. Pierwszy raz zainteresował się muzyką, gdy usłyszał dźwięki B.B.Kinga i Buddy’ego Guy’a. Ci artyści zainspirowali go do tworzenia własnych melodii.

W 1982 roku ukazał się solowy album White’a, nagrany przy pomocy perkusisty Richarda Bailey’a, basisty Kumy Harady oraz klawiszowca Godfrey’a Wanga. Krążek nosił tytuł “White Flames”, a singiel z niego pochodzący “Bird of Paradise” stał się międzynarodowym hitem, w samej Wielkiej Brytanii wspiął się na trzecie miejsce list przebojów. W 2002 roku ukazała się kolejna produkcja White’a “Restless”.

Posłuchajcie:

 https://www.youtube.com/watch?v=RBXTNAdvGKI

https://www.youtube.com/watch?v=ixV9nHFX9UU

https://www.youtube.com/watch?v=T2BwShZEr_0

snowy

 

Widziałem jak przelatywał
W błysku turkusowego nieba
I po prostu musiałem spróbować
Uchwycić Twoje istnienie w pejzażu

Mój Rajski Ptak
Słodki Rajski Ptak

W myśli że mógłbym pofrunąć
I być teraz obok Ciebie
Ogarnęło mnie jedynie westchnienie
Więc obserwuję jak zatacza kręgi

Mój Rajski Ptak
Słodki Rajski Ptak
Mój Rajski Ptak
Słodki Rajski Ptak
Słodki Rajski Ptak

Tak więc odleciałeś
Kiedy powrócisz tu znowu
Tak bym śledził jak bawisz się
W strugach deszczu

Mój Rajski Ptak
Słodki Rajski Ptak
Mój Rajski Ptak
Słodki Rajski Ptak
Słodki Rajski Ptak

źródło: tekstowo

16.05.2016 r.

niemenpłytaDziwny jest ten świat – piosenka autorstwa Czesława Niemena z 1967 roku, inspirowana przebojami When a Man Loves a Woman Percy’ego Sledge’a i It’s a Man’s Man’s Man’s World Jamesa Browna z 1966 r. Pochodzi z płyty długogrającej Dziwny jest ten świat.

Ma bardzo charakterystyczny organowy wstęp zagrany przez Mariana Zimińskiego.

Niemen zdobył za tę piosenkę nagrodę na V Festiwalu Piosenki w Opolu w czerwcu 1967 roku. W latach 60. XX wieku protest song stał się nieoficjalnym hymnem kontestującej polskiej młodzieży.

niemen2W 1969 ukazał się singiel z włoskim tekstem „Io senza lei”.

Znane jest również wykonanie utworu przez Niemena w języku angielskim i mocno zmienionej aranżacji z płyty Strange Is This World wydanej w RFN w 1972 r.

niemen3

W 1979 r. Niemen przedstawił awangardowo-elektryczną wersję przeboju na festiwalach w Opolu i Sopocie; nagranie znalazło się na płycie Postscriptum.

Czesław Niemen – Sopot 1967 r.: https://www.youtube.com/watch?v=3aRz0IVMuW8

Czesław Niemen – Opole 1979 r.: https://www.youtube.com/watch?v=dsgcE1wsGP0

Wielu artystów zmierzyło się z wykonaniem tego utworu. Jedno z ważniejszych możemy posłuchać w wykonaniu Michała Szpaka.

Michał Szpak: https://www.youtube.com/watch?v=mKOftZxmWkQ

 

09.05.2016 r.

 

The Manhattan Transfer, amerykańska wokalna grupa jazzowa, założona i prowadzona przez Tima Hausera, kilkakrotnie uhonorowana nagrodą Grammy.

Nazwę grupy zaczerpnięto od słynnej powieści Johna Dos Passosa.

The Manhattan Transfer in the late 1970s.

Grupa w pierwotnym składzie została założona w 1969 w Nowym Jorku i działała do 1971. Rok później do Hausera dołączyli: Janis Siegel, Laurel Massé i Alan Paul; kwartet wznowił wówczas działalność pod starą nazwą. Zaczął zdobywać wielką popularność w klubach i hotelach, specjalizując się w pastiszach dawnych szlagierów przetworzonych na idealnie zharmonizowany czterogłos. Wielkim przebojem, także w Europie, okazała się piosenka Chanson d’amour (1977). Po odejściu w 1978 Laurel Massé, którą zastąpiła aktorka i piosenkarka Cheryl Bentyne (z nią w składzie grupa działa do dziś), The Manhattan Transfer przeszedł stylistyczną przemianę. Jej rezultatem był album Extensions (1979), na którym znalazła się brawurowa reinterpretacja utworu Birdland Weather Report oraz utrzymany w dyskotekowym stylu Twilight Zone.

W 1981 zespół jako pierwszy w historii zdobył nagrody Grammy, zarówno w kategoriach dotyczących jazzu, jak i popu. Artystycznym triumfem stał się też album Vocalese (1985), na którym pojawił się m.in. Bobby McFerrin.

The Manhattan Transfer jest fenomenem trwałego sukcesu; członkowie grupy, wszyscy wybitni wokaliści, obok działalności zespołowej rozwijają także udane kariery solowe. W 1988 grupa została wpisana do Panteonu Sław Zespołów Wokalnych (Vocal Group Hall of Fame), w 2005 koncertowała w Polsce.

1 lipca 2011 grupa wystąpiła na koncercie „Tu Warszawa”, z okazji rozpoczęcia polskiej prezydencji w Unii Europejskiej.

źródło: wikipedia.pl

 

Posłuchajcie tej krótkiej ale przesympatycznej piosenki – “Chanson D’Amour”:

https://www.youtube.com/watch?v=2Q9MTJokc4A

I jeszcze proszę posłuchać brawurowa reinterpretacja utworu “Birdland” Weather Report:

https://www.youtube.com/watch?v=Q1nj6Yla_Vg

 

 

02.05.2016 r.

 

Jethro Tullbrytyjski zespół rockowy reprezentujący style: white blues, folk rock, progresywny rock i hard rock.

jethrotull

Nazwa zespołu pochodzi od nazwiska żyjącego na przełomie XVII i XVIII wieku angielskiego agronoma.

Grupa została założona w 1967 roku i istnieje do dziś. Skład zespołu zmieniał się na przestrzeni lat, lecz jego filarem, nadającym mu kształt artystyczny, pozostaje cały czas ekstrawagancki lider – flecista Ian Anderson. Grupa wypracowała charakterystyczne brzmienie oparte na rytmicznej grze perkusji, basu, gitary prowadzącej i instrumentów klawiszowych, sporadycznie grających melodyjne riffy, połączone z wibrującym dźwiękiem fletu i bardzo charakterystycznym, załamującym się śpiewem Andersona. Teksty piosenek są bardzo poetyckie, często ironiczne i prowokacyjne.

stand

Stand Up to pierwszy album, nad którym pełną kontrolę nad muzyką oraz tekstami sprawował Ian Anderson. Podczas nagrań jako gitarzysta wystąpił Martin Barre, który od tego czasu będzie uczestniczył w nagraniach wszystkich albumów grupy. Klimat płyty odchodzi od wcześniejszych prac Andersona, prezentując wpływy celtyckie, folkowe oraz fascynację muzyką poważną. Szczególnie w utworze “Fat Man” słuchać zainteresowanie nietypowym instrumentarium – Ian Anderson gra tam na mandolinie, co było jednym z pierwszych wykorzystań tego instrumentu w muzyce rockowej. Z kolei utwór “Bourée” (jedna z bardziej znanych kompozycji zespołu) to jazzowa wariacja na temat “Bourrée in E minor” Jana Sebastiana Bacha.

ian

Album osiągnął pierwsze miejsce w rankingu w Wielkiej Brytanii. Grafika okładki albumu, drzeworyt zaprojektowany przez Jamesa Grashowa, pierwotnie stanowiła okładkę książki dla dzieci, lecz została przerobiona, by zmieścić nazwę zespołu oraz tytuł albumu. W 1969 okładka wygrała nagrodę czasopisma New Musical Express dla najlepszej oprawy graficznej albumu.

źródło: wikipedia

 

Posłuchajcie:  https://www.youtube.com/watch?v=2u0XXpVGUwk

 

 

25.04.2016 r.

mUZAleżnia proponuje utwór kolejnego “dinozaura” sceny rockowej, tym razem będzie to zespół – Status Quo

Czemu właśnie ta kapela? Powód jest ważny, bo za niewielkie pieniądze 1 maja br. na scenie we Wrocławiu można zobaczyć weteranów muzyki gitarowej.

Będą tam też inne świetne kapele i soliści, więc jeżeli nie macie pomysłu na majowy weekend proponujemy wyprawę do stolicy Dolnego Śląska.

 

Status Quobrytyjski zespół rockowy założony przez Alana Lancastera i Francisa Rossiego w roku 1962 jako “The Spectres”.

QUO_2591381b

Spośród bardzo nielicznych grup powstałych w latach 60. i istniejących do dziś, Status Quo wciąż cieszy się dużą popularnością, szczególnie w Wielkiej Brytanii, gdzie uważany jest niemal za instytucję narodową. Na brytyjskiej scenie muzycznej zespół jest jednym z najstarszych i najaktywniejszych, równocześnie utrzymując popularność w pozostałych częściach świata.

W ciągu trwającej ponad 50 lat kariery zespół dorobił się obszernej dyskografii, w znacznej mierze zawdzięczając swą sławę stosunkowo prostej technice gry na gitarach elektrycznych, połączeniu hard rocka i boogie oraz energicznym występom na żywo.

Status Quo jest twórcą rekordowej liczby utworów umieszczonych na brytyjskiej liście przebojów – od 1968 było ich ponad 60.

status_quo_band_rockbook

Rekordy i osiągnięcia

  • Sprzedanych albumów i singli – 120 milionów
  • Status Quo jest jedynym zespołem, którego single trafiały na listę Top 20 w Wielkiej Brytanii przez pięć kolejnych dekad (od lat 60. XX w. do końca stulecia)
  • Od 1968 na brytyjskie listy przebojów trafiło 67 utworów Status Quo – więcej niż jakiegokolwiek innego zespołu
  • Drugie miejsce (po The Rolling Stones) pod względem albumów w brytyjskich notowaniach – ponad 30
  • Całkowita liczba koncertów – około 6000
  • Największa liczba występów w programie „Top of the Pops” – 106 występów od 1968 r.
  • Pierwszy zespół rockowy w którego koncercie wzięli udział członkowie brytyjskiej rodziny królewskiej (książę Karol i Lady Diana w National Exhibition Centre w Birmingham, 14 maja 1982)
  • 21 września 1991 zespół zagrał cztery koncerty w 4 różnych miastach (Sheffield, Glasgow, Birmingham, Wembley) w ciągu 11 godzin i 11 minut
  • Niektóre z nagród otrzymane przez Status Quo: Brit Awards w 1991 (za wkład w rozwój brytyjskiego przemysłu muzycznego), World Music Awards w 1991 (za ponad 100 mln sprzedanych albumów i singli), Silver Clef Award w 1981 (za zasługi dla muzyki)

źródło: wikipedia

Posłuchajcie: https://www.youtube.com/watch?v=a2utdIniVDw

status-quo-lead

18.04.2016 r.

Uriah Heep – brytyjska grupa progresywno/hardrockowa utworzona w 1969 roku, jeden z prekursorów heavy metalu; w początkach działalności związana z ruchem hippisowskim. Do jej największych przebojów należą fantazyjne ballady: July Morning, Lady in Black oraz Come Away Melinda, osadzone w baśniowym, surrealistyczno-metafizycznym świecie. Najczęstszym tematem piosenek Uriah Heep były problemy egzystencjalne oraz perypetie miłosne przeżywane w odmiennych stanach świadomości: powracającymi w tekstach motywami są wróżki, duchy, magiczne zwierciadła.

Zwłaszcza w pierwszym okresie aktywności scenicznej grupa Uriah Heep charakteryzowała się melodyjnymi utworami z bogatymi, nieco odrealnionymi partiami wokalnymi i wyrazistym brzmieniem gitar oraz instrumentów klawiszowych. Kompozycje piosenek zdradzały liczne powinowactwa ze sceną awangardową oraz nurtem progresywnym. Zbliżało ją to do wczesnych dokonań Vanilla Fudge, by później – za sprawą coraz cięższego brzmienia – skierować jej tory w stronę metalu. Zmienił się przy tym styl zespołu: wcześniej mroczny i psychodeliczny (np. Bird of Prey), teraz – dynamiczny i żywiołowy, inspirujący się rock and rollem (Spider Woman), określany często jako art rock. Ze względu na duże znaczenie, jakie nadawali muzycy chórom wokalnym, przez krytyków zespół ironicznie nazwany został mianem „Beach Boysów heavy metalu”. Najbardziej rozpoznawalnym członkiem zespołu był David Byron, wokalista znany ze scenicznej charyzmy oraz rzadko spotykanej skali głosu.

Za szczytowe osiągnięcie Uriah Heep uważa się album Look at Yourself, którego wydanie stało się właściwym początkiem sławy grupy. Od czasu tragicznej śmierci Byrona, popularność ta malała. Dziś wokalistą jest Bernie Shaw. Nazwa zespołu to imię i nazwisko czarnej postaci z powieści Karola Dickensa zatytułowanej David Copperfield.

źródło: wikipedia

uh2

Posłuchajcie utworu Gypsy, który ukazał się  na płycie Very ‘eavy… Very ‘umble:

https://www.youtube.com/watch?v=LFNg0OzDFVg

uhvery

Very ‘eavy… Very ‘umble – debiutancki album brytyjskiej rockowej grupy Uriah Heep wydany w czerwcu 1970 przez wytwórnię Mercury. Ukazał się w dwóch wersjach: europejskiej i amerykańskiej. Ta druga posiadała inną okładkę, nazwę, oraz układ utworów.
źródło: Wikipedia

Chcecie zobaczyć URIAH HEEP na żywo. JEST OKAZJA.

Przy okazji 7 DOBRYCH polskich zespołów będzie Was bawiło przez trzy dni.

eleven

11.04.2016 r.

 

ej1976

Elton Hercules John (ur. 25 marca 1947 jako Reginald Kenneth Dwight w Londynie w dzielnicy Pinner) – brytyjski piosenkarz, kompozytor, pianista i okazjonalnie aktor. Współpracuje z tekściarzem Bernie Taupinem od 1967 r. Do tej pory są autorami 30 albumów.

Elton John w swojej ponad 40 letniej karierze sprzedał ponad 300 milionów nagrań, co czyni go jednym z najbardziej uhonorowanych artystów wszech czasów. Jego singel “Something About the Way You Look Tonight“/”Candle in the Wind 1997” został sprzedany w nakładzie ponad 33 milionów kopii na całym świecie. Przebój stał się najlepiej sprzedającym singlem wszech czasów w Wielkiej Brytanii, w Singles Chart[4] i w amerykańskim Bilboard Hot 100. Zwycięzca 6 statuetek Grammy, 4 Brit Awards, Oscara, Złotego Globu i Nagrody Tony. W 2004 roku magazyn muzyczny Rolling Stone zaklasyfikował brytyjskiego artystę na 49 miejscu na liście 100 najlepszych artystów wszech czasów. W 1992 został wprowadzony (wraz z Berniem Taupinem) do Songwriters Hall of Fame, a w 1994 do Rock and Roll Hall of Fame. W 2008 John został uznany trzecim najbardziej utytułowanym artystą wszech czasów według The Billboard. W 2013 otrzymał (wraz z Berniem Taupinem) Johnny Mercer Award od Songwriters Hall of Fame.

Działacz w sprawie walki przeciwko AIDS od końca lat 80. W 1992 założył Elton John AIDS Foundation – fundację pomagającą dzieciom chorym na AIDS.

źródło: wikipedia

więcej o tym muzyku przeczytajcie na stronie: https://pl.wikipedia.org/wiki/Elton_John

 ej2

Posłuchajcie: https://www.youtube.com/watch?v=dI-lJWIq2Fs

Hey Nikita czy jest zimno
w Twym maleńkim kącie świata?
Mogłabyś przejechać całą kulę ziemską
I nigdy nie odnaleźć serdeczniejszej duszy.

Zobaczyłem Cię przy murze
Dziesięciu twoich ołowianych żołnierzyków w szeregu
Z oczami jak płonący lód
Ludzkie serce uwięzione w śniegu.

O, Nikita, nigdy nie dowiesz się niczego o mojej ojczyźnie
A ja nigdy się nie dowiem jak to jest trzymać cię w ramionach
Nikita bardzo Cie potrzebuję
O, Nikita, czy jest jakaś alternatywna ścieżka czasu?
Licząc swoich dziesięciu ołowianych żołnierzyków
O, Nikita, nigdy się nie dowiesz.

Czy kiedykolwiek śnisz o mnie?
Czy dostajesz listy, które do ciebie piszę?
Czy gdy spoglądasz przez druty
Nikita czy liczysz gwiazdy nocą?

I jeśli przyjdzie czas, że
Broń i bramy nie będą już dłużej cię powstrzymywać
Jeśli będziesz mogła zdecydować
Spójrz na zachód i znajdź tam przyjaciela.

O, Nikita, nigdy nie dowiesz się niczego o mojej ojczyźnie
A ja nigdy się nie dowiem jak to jest trzymać cię w ramionach
Nikita bardzo Cie potrzebuję
O, Nikita, czy jest jakaś alternatywna ścieżka czasu?
Licząc swoich dziesięciu ołowianych żołnierzyków
O, Nikita, nigdy się nie dowiesz.

źródło: tekstowo.pl

ej1

Leave a Reply

Sklep chemiczny online